Κοινωνική «αναλγησία» στην κυβέρνηση της ΝΔ, επιρρίπτει ο Βουλευτής Ροδόπης Δημήτρης Χαρίτου με αφορμή τις μειωμένες εγγραφές στο ΚΔΑΠ του Δήμου Κομοτηνής καθώς και τη διακοπή χρηματοδότησης στα Προγράμματα Μαζικού Αθλητισμού.
Για το λόγο αυτό, ο Βουλευτής Ροδόπης συναντήθηκε τη Δευτέρα 30 Αυγούστου με την πρόεδρο της ΔΚΕΠΠΑΚ Νατάσα Λιβεριάδου, στην οποία δεσμεύτηκε να αναλάβει πρωτοβουλίες ανάδειξης και προώθησης των παραπάνω ζητημάτων στη Βουλή.
«Εν μέσω πανδημίας και οικονομικής κρίσης που πλήττει τους εργαζόμενους γονείς η υποστήριξη των οικογενειών με παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας θα έπρεπε να αποτελεί πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης. Αντίθετα με την κοινωνική αναλγησία που επιδεικνύει η κυβέρνηση της ΝΔ οδηγεί το 1 στα 3 παιδιά που έκαναν αίτηση την φετινή χρονιά εκτός του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης του Δήμου Κομοτηνής. Είναι ενδεικτικό ότι φέτος οι εγγραφές στο ΚΔΑΠ του Δήμου Κομοτηνής είναι μόλις 42, πέρσι ήταν 66, ενώ τα προηγούμενα χρόνια πάνω από 120. Η δικαιολογία ότι απορρίφθηκαν λόγω υπέρβασης εισοδηματικών κριτηρίων είναι αστεία και αβάσιμη, αφού τα όρια είναι πολύ υψηλά, εξωπραγματικά σχεδόν για την πλειοψηφία των εργαζομένων.
Στην ίδια κατά βάση αντίληψή της η κυβέρνηση διακόπτει την χρηματοδότηση που έδινε στα Προγράμματα Μαζικού Αθλητισμού του Δήμου Κομοτηνής, ο οποίος από το σύνολο των 58 εγκεκριμένων προγραμμάτων υλοποίησε εν μέσω πανδημίας 18 προγράμματα. Η διακοπή της χρηματοδότησης οδηγεί στον αποκλεισμό από την άθληση εκατοντάδων ατόμων ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και οδηγεί δεκάδες γυμναστές στην ανεργία. Η κυβέρνηση δείχνει την απέχθειά της στα Προγράμματα Μαζικού Αθλητισμού που δεν είχαν διακοπεί ποτέ από τη σύστασή τους το 1981 έως σήμερα, ενώ στα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα άδεια ταμεία, αυξήθηκαν και εμπλουτίσθηκαν με νέο και πιο ευέλικτο οργανωτικό πλαίσιο», δήλωσε σχετικά ο Δημήτρης Χαρίτου μετά τη συνάντηση με την πρόεδρο της ΔΚΕΠΠΑΚ.
Από την πλευρά της, η Νατάσα Λιβεριάδου εξέφρασε την έντονη ανησυχία της καθώς η μεγάλη μείωση της χρηματοδότησης από κρατικούς και ευρωπαϊκούς πόρους υπονομεύει την άσκηση κοινωνικής πολιτικής ενώ απαξιώνονται κοινωνικές δομές, που υλοποιούν προγράμματα για την οικογένεια και τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.
