Ζούμε ιστορικές στιγμές περήφανε σύντροφε καταναλωτή. Έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και το μοιράζουμε κιόλας. Έπιασαν τόπο οι θυσίες του ελληνικού λαού.
Τώρα βέβαια πως τα μοιράζεις και που τα δίνεις δε θα το κρίνουμε εμείς. Το καλό όταν δίνεις λεφτά είναι πως δεν έχεις ουσιαστική αντιπολίτευση. Τι να πει ο ΣΥΡΙΖΑ, μη τα δίνεις στους ένστολους και τους χαμηλοσυνταξιούχους και δώστα στους κτηνοτρόφους για τα πρόβατα που θανάτωσες; Ή μείωσε τη φορολογία όπου μπορείς για να πάρει ανάσα η αγορά; Το πολύ που μπορεί να κάνει είναι να πει ότι η κυβέρνηση δίνει λίγα και θα έπρεπε να δώσει περισσότερα ή μπορεί κάλλιστα να πει ότι όσους διώξετε εμείς θα τους επαναπροσλάβουμε.
Το αποτέλεσμα από όλο αυτό το παιχνίδι είναι να καταλάβουμε ότι όλοι, αριστεροί και δεξιοί – κυβέρνηση και αντιπολίτευση, πολιτεύονται με όρους του ‘60. Πότε βλέπουν φως στο τούνελ, πότε ζητούν υπομονή γιατί τα δύσκολα πέρασαν και πάντα τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Είναι ένα θέατρο αυτό που γίνεται και μάλιστα χωρίς να αλλάξει τίποτα από τα σκηνικά. Απλά και λαϊκά ένας μπερντές και οι πολιτικές σκιές από πίσω φτάνουν για να στηθεί. Μας κυβερνάει ο μπερντές του καραγκιόζη και δεν είναι καθόλου τυχαίοι οι χαρακτήρες πίσω από το πανί.
Από πού προέκυψε το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μας λέει κανείς και έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τι έχουμε κάνει δηλαδή σαν χώρα και μας περισσεύουν λεφτά; Ας δούμε όμως μέσω ενός παραδείγματος τι είναι καταρχάς το πρωτογενές πλεόνασμα για να μην κοροϊδευόμαστε χωρίς λόγο.
Υποθέτουμε ότι μια οικογένεια παίζει το ρόλο του Κράτους και έχει έσοδα από μισθούς ή συντάξεις 1.300 ευρώ το μήνα και έξοδα νοικοκυριού (πχ ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, φαγητό ) 1.000 ευρώ. Τα έσοδα μείον τα έξοδα καθορίζουν αν θα έχει πλεόνασμα ή έλλειμμα. Στο παράδειγμα μας η οικογένεια αυτή έχει πλεόνασμα 300 ευρώ το οποίο προκύπτει από την πράξη 1.300 – 1.000 = 300.
Αν τώρα η οικογένεια μας εξυπηρετεί παράλληλα και ένα δάνειο με δόση 300 ευρώ το μήνα, τότε το πρωτογενές πλεόνασμα θα ισούται με 300 ευρώ και αυτό γιατί το πρωτογενές πλεόνασμα δεν λαμβάνει υπόψη του τις δανειακές υποχρεώσεις και τους τόκους του δανείου. Αυτό που περίσσεψε δηλαδή και μοιράζει η κυβέρνηση είναι ένα πλεόνασμα που δεν λαμβάνει υπόψη του τα δάνεια που εξυπηρετούν το χρέος. Η μεγάλη επιτυχία για την οποία πανηγυρίζουν όλοι είναι ότι στην ουσία δεν δημιούργησαν άλλα χρέη.
Ωστόσο, το χρέος της Ελλάδας προς τον έξω κόσμο εξακολουθεί να υφίσταται, το ίδιο οι τόκοι που πρέπει να πληρώνει για αυτό το χρέος. Δηλαδή, το δημοσιονομικό της έλλειμμα παραμένει και για να το εξυπηρετεί πρέπει είτε να αυξήσει τα έσοδα, είτε να μειώσει τις δαπάνες της. Οπότε όπως καταλαβαίνεις σύντροφε «Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι άστεγοι μνημονιακοί».
Σε λίγο όμως θα βγούμε και από το μνημόνιο και όλα καλά. Αν βέβαια βρούμε και το αεροπλάνο ακόμα καλύτερα. Είμαι περίεργος να δω με τι θέμα θα γεμίζουν τις ώρες τους οι τηλεοράσεις όταν λήξει αυτό. Όχι αν το βρούνε ή δεν το βρούνε αλλά όταν οι ίδιοι αποφασίσουν να το λήξουν γιατί δε θα πουλάει πια.
Πάλι καλά να λέμε γιατί έτσι και ήμασταν δέκα χιλιόμετρα πιο κοντά στη Μαλαισία και με την γκαντεμιά που μας δέρνει, έξω από τα Λάβαρα θα έπεφτε, έτσι για να μη βγούμε στις αγορές ποτέ. Δέκα χιλιόμετρα και δε θα ξαναπίναμε φρέσκο γάλα.
Έτσι που το πάνε μια με την απαγόρευση του κοκορετσιού και μια με το γάλα, όλοι οι κτηνοτρόφοι στην παρανομία θα το ρίξουνε. Έχει να γίνει παράνομη διακίνηση κοκορετσιού και γάλακτος που θα πάει σύννεφο. Μπορεί και να ζήσουμε τις μεγάλες στιγμές της ποτοαπαγόρευσης της Αμερικής.
Για να πω την αλήθεια, αυτό με το γάλα δεν έχω πολυκαταλάβει που θα βοηθήσει την ελληνική οικονομία και τον πρωτογενή τομέα παραγωγής αλλά κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι υπεύθυνοι. Δεν ξέρω αν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο πλάνο και σχέδιο στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το χάρτη των χωρών και τις δραστηριότητες τους, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι στο τέλος σ’ αυτή τη χώρα δε θα παράγουμε τίποτα. Θα περιμένουμε με ανοιχτό το στόμα μέχρι να έρθει κάποιος να μας ταΐσει.
Λάζαρος Νικολάου
[email protected]
