Βρισκόμαστε μέσα στο κάστρο που δεσπόζει στο κέντρο της συριακής πόλης Χαλέπι. Στην είσοδο της ανασκαφής ο επισκέπτης αντικρίζει ένα λιοντάρι, μια σφίγγα και μια μορφή που θυμίζει ψάρι με ένα κουκουνάρι κι ένα δοχείο. Κάτω από το υπόστεγο ο χώρος είναι γεμάτος γλυπτά και ανάγλυφα με μυστηριώδεις μορφές. Εδώ ήταν κάποτε το ιερό του θεού της καταιγίδας. Τα ανάγλυφα στο εσωτερικό του ναού απεικονίζουν ανθρώπινες μορφές με ανατολίτικα υποδήματα και κωνικό κάλυμμα κεφαλής αλλά και θεότητες με χαρακτηριστικά ταύρου. Είναι τόσο έντονα χαραγμένες στην πέτρα που δίνουν την εντύπωση ότι ο γλύπτης μόλις άφησε τα εργαλεία του για να ξαποστάσει.
Επί χιλιάδες χρόνια ο θεός της καταιγίδας προστάτευε τους κατοίκους από την κορυφή του λόφου που βρίσκεται καταμεσής της πόλης. Ήταν ο εγγυητής της γονιμότητας και της ειρήνης. Από το 2500 π.Χ. ο θεός της καταιγίδας και της αστραπής άλλαξε πολλές φορές όνομα, από Hadda έγινε Addu, Teshub, Tarhunta και Hadad. Θρησκεία και πολιτισμός δέχτηκαν επιρροές από τον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και την Αίγυπτο και το ιερό καταστράφηκε πολλές φορές από πυρκαγιά και ξαναχτίστηκε.
Ο θεός της καταιγίδας λατρευόταν σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής με διαφορετικά ονόματα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε κάθε τόπο. Οι βροχοπτώσεις ήταν ζωτικής σημασίας επειδή, σε αντίθεση με τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, στα μέρη αυτά δεν είχαν αναπτυχθεί αρδευτικά συστήματα. Ο θεός της καταιγίδας μεσολαβούσε για τη γονιμότητα της γης. Είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον Δία, το θεό του κεραυνού και της αστραπής στον ελλαδικό χώρο.
Πριν από μερικά χρόνια το ιερό ήταν οκτώ μέτρα υπό τη γη, θαμμένο κάτω από τα διάφορα κτίσματα που είχαν δημιουργηθεί πάνω στο λόφο στο πέρασμα των αιώνων. Επί 2.000 χρόνια ο λόφος προστατευόταν από τείχη που αρχικά περιέβαλλαν την αρχαία πόλη του Χαλεπιού, αργότερα έγινε φρούριο με στρατιωτικό καταυλισμό, κατασκευάστηκαν ανάκτορο, λουτρά, ισλαμικοί ναοί και αποθήκες και η πόλη ξαπλώθηκε έξω από τα τείχη.
Τα περισσότερα ανάγλυφα προέρχονται από δύο περιόδους, η πρώτη προσδιορίζεται στην εποχή των Χετταίων, γύρω στο 1500 π.Χ., και η δεύτερη γύρω στο 900 π.Χ. Οι Χετταίοι ήταν ινδοευρωπαϊκός λαός προερχόμενος από τις στέπες της Ρωσίας. Γύρω στο 2000 π.Χ. κατέβηκαν στη σημερινή Τουρκία και ίδρυσαν αυτοκρατορία στην κεντρική Μέση Ανατολή. Έκαναν εκστρατείες δυτικά και νότια και κατέλαβαν μέρος της Συρίας, μεταξύ άλλων την πόλη Χαλέπι, η οποία έμεινε στην κατοχή τους έως το 1200 π.Χ.
Θα κατέληγε στο Λούβρο
Τη δεκαετία του 1920 ένας Γάλλος αρχαιολόγος βρήκε ένα θραύσμα από ανάγλυφο της εποχής των Χετταίων σε έναν από τους ισλαμικούς ναούς που είχαν χτιστεί στο λόφο. Του κίνησε το ενδιαφέρον κι οι Γάλλοι άρχισαν ανασκαφές στο δάπεδο σε ένα παλιό κτίριο, το δάπεδο του οποίου ήταν γεμάτο υλικά οικοδομών. Δεν βρήκαν όμως τίποτε ιδιαίτερο κι έτσι διέκοψαν τις εργασίες μόλις μισό μέτρο πριν από τον τοίχο με τα ανάγλυφα.
Ένα άδειο μπουκάλι σαμπάνιας και μια πετσέτα αποκαλύπτουν το βάθος στο οποίο σταμάτησαν την ανασκαφή. Θα το γιόρταζαν σίγουρα με πολύ περισσότερες σαμπάνιες αν προχωρούσαν ακόμη μισό μέτρο, αλλά τότε βέβαια το ιερό του Χαλεπιού θα είχε μεταφερθεί στο Λούβρο. Ο Γερμανός αρχαιολόγος Kay Kohlmeyer και Σύροι συνάδελφοί του συνέχισαν τις ανασκαφές στο ίδιο σημείο 80 χρόνια αργότερα και δεν άργησαν να αποζημιωθούν αντικρίζοντας το χαμένο ιερό. Έτσι ο θεός της καταιγίδας παραμένει σήμερα στην πόλη Χαλέπι και εξακολουθεί να την προστατεύει.
