Το τελευταίο διάστημα στη Θράκη γίναμε μάρτυρες μιας επιχείρησης που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «εγχειρίδιο της σύγχρονης προβοκάτσιας».
Τα όσα εκτυλίχθηκαν με αφορμή μια σχολική γιορτή στη Σμίνθη και μια κοινή κλοπή χαλκού στον Άρατο, δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Για όσους παρακολουθούν στενά τα δρώμενα στη Θράκη, πρόκειται για τα τελευταία επεισόδια ενός κακοστημένου έργου που παίζεται διαχρονικά: της προσπάθειας μετατροπής της καθημερινότητας σε πεδίο προπαγάνδας και διχασμού.
Η κατασκευή «κρίσεων» εκ του μηδενός
Η αρχή έγινε με το Μειονοτικό Σχολείο Αράτου. Εκεί, μια κοινή κλοπή σωλήνων χαλκού από τρεις ημεδαπούς παρουσιάστηκε ως «αποτρόπαια επίθεση» και «παράνομο κλείσιμο σχολείου». Η άμεση παρέμβαση της Μαίρης Κοσμίδου αποκάλυψε την απόπειρα εξαπάτησης της κοινής γνώμης, όμως η ζημιά στο κλίμα εμπιστοσύνης είχε ήδη επιχειρηθεί.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε στη Σμίνθη. Ένα απλό πρωτοχρονιάτικο τραγούδι, το «Πάει ο παλιός ο χρόνος», εργαλειοποιήθηκε βάναυσα από μειονοτικούς παράγοντες και φορείς που απηχούν τις θέσεις της Άγκυρας, βαφτίστηκε «χριστιανικά κάλαντα» και χρησιμοποιήθηκε για να καταγγελθεί δήθεν «θρησκευτική αλλοίωση».
Πρόκειται για μια κίνηση που στερείται κάθε λογικής βάσης, αλλά υπηρετεί έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: τη συντήρηση ενός κλίματος φόβου και περιχαράκωσης της μειονότητας.
Σε αυτό το τοπίο, η περιοδεία του εθνικιστή Ουμίτ Οζντάγκ ήρθε να επιβεβαιώσει ότι οι κινήσεις αυτές δεν είναι τυχαίες. Με δηλώσεις που αμφισβητούν τη Συνθήκη της Λωζάνης και με τη χρήση συμβόλων που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, επιχειρήθηκε η εξαγωγή της τουρκικής εσωτερικής ατζέντας στην ελληνική Θράκη.
Η απάντηση των θεσμικών
Αυτή τη φορά όμως, οι «αυτόκλητοι προστάτες» βρήκαν απέναντί τους τείχος. Η Αναπληρώτρια Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης, Μαίρη Κοσμίδου, τους κάλεσε να σταματήσουν να βάζουν την πίστη των παιδιών στη ζυγαριά «σαν έμποροι στο παζάρι», αποκαλύπτοντας το μέγεθος των fake news που χρησιμοποιήθηκαν.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η παρέμβαση του Βουλευτή Ροδόπης, Ιλχάν Αχμέτ. Με θάρρος και σαφήνεια, ο κ. Αχμέτ έκανε λόγο για «προβοκάτσιες που τορπιλίζουν την ειρηνική συνύπαρξη» και κατήγγειλε την προσπάθεια ορισμένων κύκλων να κρατήσουν τη μειονότητα δέσμια παρωχημένων και επικίνδυνων αντιλήψεων.
Το διακύβευμα
Η Θράκη δεν κινδυνεύει από ένα παιδικό τραγούδι ή από μια διαδικτυακή συνάντηση μαθητών. Κινδυνεύει από την οργανωμένη προσπάθεια ορισμένων να μετατρέψουν τη γειτονιά, το σχολείο και την καθημερινότητα σε πεδίο μάχης μέσω των fake news.
Η Θράκη της συνύπαρξης και της ισονομίας αποτελεί «εμπόδιο» για όσους επιδιώκουν μια μειονότητα φοβική και περιχαρακωμένη. Η εργαλειοποίηση των παιδιών, η διαστρέβλωση ποινικών περιστατικών και η εξαγωγή εθνικιστικής ρητορικής δεν στοχεύουν στα δικαιώματα της μειονότητας, αλλά στον έλεγχό της.
Όταν η μικροπολιτική εισβάλλει στις σχολικές αίθουσες και η θρησκεία εργαλειοποιείται για να «χτιστεί» ένα αφήγημα δίωξης, η δημοκρατική Θράκη έχει υποχρέωση να απαντά.
Απέναντι σε αυτή τη «βιομηχανία» παραπληροφόρησης, η μόνη απάντηση είναι η ανάδειξη των πραγματικών γεγονότων. Η Θράκη δεν ανήκει στους μηχανισμούς της προπαγάνδας, αλλά στους ανθρώπους της που διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν χωρίς «κηδεμόνες».
Τα ονόματα όσων επιχείρησαν να διχάσουν την κοινωνία είναι πλέον γνωστά. Το ίδιο γνωστή όμως είναι και η βούληση της πλειονότητας των Θρακιωτών -χριστιανών και μουσουλμάνων- να μην επιτρέψουν σε κανέναν να παίζει με το μέλλον των παιδιών τους.
