Άρθρο του Βουλευτή Ροδόπης ΝΔ Ευριπίδη Στυλιανίδη και του Βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης ΝΔ Σάββα Αναστασιάδη
Όταν κατάγεσαι από προσφυγική οικογένεια από τη Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη ή την Αν. Ρωμυλία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την Β. Ήπειρο ή την Κύπρο. Όταν οι παππούδες και οι γονείς σου έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους και δύο φορές την πατρίδα και τα σπίτια τους.Όταν μεγάλωσες ακούγοντας ιστορίες από τους δικούς σου για την προσδοκία και την αγάπη με την οποία ήλθαν στην Μητέρα Ελλάδα και για την αχαριστία και την εχθρότητα που συνάντησαν όταν έφτασαν εδώ, δεν αγανακτείς απλά, αλλά νιώθεις το καθήκον ως πολίτης και πολύ περισσότερο ως πολιτικός διδαγμένος από την ιστορία, να αποκαταστήσεις αυτή την ιστορική αδικία, να δικαιώσεις όσους έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα και να εδραιώσεις μια νέα νοοτροπία και αντίληψη στη σύγχρονη πολιτική ηγεσία, στη δημόσια διοίκηση και φυσικά στον ίδιο το λαό.
Μια νοοτροπία που θα σέβεται το Ελληνικό Έθνος, οντότητα ευρύτερη του Ελληνικού Κράτους που δεν συμπεριλαμβάνει μόνο το λαό, δηλαδή τους ψηφοφόρους του σήμερα, αλλά τους νεκρούς και τους αγέννητους Έλληνες. Αυτούς που ζουν στην Ελλάδα αλλά και τους Ομογενείς που ζουν έξω από τα κρατικά σύνορα σε όλες τις γωνιές της γης. Για αυτή την ιστορική αποκατάσταση δεν αρκούν οι γιορτές για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ούτε για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή. Απαιτούνται πράξεις, εφαρμοσμένες πολιτικές που θα αποδεικνύουν ότι η γενιά μας είναι καλύτερη, πιο ώριμη, πιο ευαίσθητη, πιο συνειδητοποιημένη και αυτό θα το δείχνει σε όλους τους πρόσφυγες, πρωτίστως δε στους ξεριζωμένους συμπατριώτες μας, τους Βορειοηπειρώτες από την Ελληνική μειονότητα της Αλβανίας, τους πρόσφυγες από τα κατεχόμενα της Κύπρου, τους Παλιννοστούντες Πόντιους από την πρώην Σοβιετική Ένωση αλλά και τους Ομογενείς από κάθε γωνία του πλανήτη.
Η οικονομική κρίση που προηγήθηκε μετά το 2010, συνδυασμένη με μια εθνικά αδιάφορη, φοβική και ελιτίστικη προσέγγιση πολιτικής, απείλησε να ακυρώσει μια εθνική πολιτική που ξεκίνησε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1975 (μετεγκατάσταση Κύπριων και Ποντίων προσφύγων στη Θράκη) και ολοκληρώθηκε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη τη δεκαετία του 1990 (Ολοκληρωμένο σχέδιο αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών). Την περίοδο της κρίσης αποφασίστηκε η αιφνιδιαστική διακοπή της στεγαστικής πολιτικής των Ομογενών στην Βόρεια Ελλάδα και παράλληλα θεσμοθετήθηκε παράλογα η προϋπόθεση για να πάρει κάποιος σύνταξη να πρέπει να είναι εγκατεστημένος στη Χώρα μας τα τελευταία 40 χρόνια. Ο παραλογισμός αυτής της προϋπόθεσης είναι ξεκάθαρος, αν σκεφθεί κανείς ότι το Τείχος του Βερολίνου και άρα το κομμουνιστικό μπλοκ γκρεμίστηκε αρχές της δεκαετίας του ‘90, άρα ο κύριος όγκος Ελλήνων από την Αλβανία και κυρίως από την πρώην Σοβιετική Ένωση με παρότρυνση των τότε Ελληνικών κυβερνήσεων, άρχισε να εγκαθίσταται στην Ελλάδα πριν 30 περίπου χρόνια. Ένας τέτοιος όρος ουσιαστικά ματαιώνει, αν δεν ακυρώνει άδικα τη δυνατότητα τους να συνταξιοδοτηθούν.
Σε αυτή την αδικία τον τελευταίο καιρό προστέθηκε και η αιφνιδιαστική και απαράδεκτη απόπειρα των Τραπεζών να απειλήσουν με πλειστηριασμούς ακόμα και την πρώτη κατοικία κάποιων εκ των Ποντίων, που αδυνατούσαν μετά το 2010 λόγω ανεργίας και ανέχειας να συνεχίσουν να αποπληρώνουν το στεγαστικό τους δάνειο. Παρότι τα δάνεια αυτά είναι εγγυημένα από το Ελληνικό δημόσιο και αποτελούσαν μέτρο εθνικής πολιτικής, η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τα ενέταξε στο σωρό μαζί με 700.000 άλλα ιδιωτικά κόκκινα δάνεια και οι εισπρακτικές δεν στράφηκαν προς το δημόσιο, αλλά με αγενή και προσβλητικό τρόπο έστειλαν 3.000 επιστολές και θρασύτατες τηλεφωνικές απειλές προς τους Παλιννοστούντες Ομογενείς, επιδεικνύοντας με «σύγχρονο τρόπο» την αχαριστία και την φαυλότητα του κράτους, όπως ακριβώς την είχαν ζήσει οι παππούδες μας το 1922-23 και στη συνέχεια οι γονείς μας.
Μπροστά σε αυτή τη σύγχρονη αδικία δεν θα μπορούσαμε ούτε να αδιαφορήσουμε, ούτε να σιωπήσουμε. Αποφασίσαμε όλοι οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που έχουμε προσφυγική καταγωγή να συντονιστούμε και να δράσουμε. Αναδείξαμε το θέμα κοινοβουλευτικά με Ερωτήσεις και απόπειρες Βουλευτικών Τροπολογιών. Κάναμε παρέμβαση σε όλους του συναρμόδιους Υπουργούς ή επικεφαλής Οργανισμών. Συντονιστήκαμε με τα προσφυγικά σωματεία. Ενημερώσαμε την κοινή γνώμη και επιμείναμε όλα τα τελευταία χρόνια σε όλα τα επίπεδα. Τέλος ζητήσαμε τη συμπαράσταση του ίδιου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη διαπιστώνοντας άμεσα την ευαισθησία και το ενδιαφέρον του. Επιτέλους μετά από ένα χρόνο, συνεχούς και επίμονου αγώνα φτάνουμε σε ένα θετικό αποτέλεσμα:
- Για τα κόκκινα δάνεια των Παλιννοστούντων Ποντίων δημιουργήθηκε με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών ειδική υπηρεσία που τα διαχωρίζει απο το σωρό των 700.000 κόκκινων δανείων. Εκκαθαρίζει γρήγορα τους φακέλους. Το δημόσιο ως ΕΓΓΥΗΤΗΣ αποπληρώνει τις τράπεζες και στη συνέχεια ρυθμίζει το δάνειο σε 120 ή 240 ή πολύ περισσότερες δόσεις ανάλογα με την περίπτωση. Παράλληλα έχει δοθεί εντολή στις Τράπεζες να σταματήσει κάθε είδους όχληση από τις εισπρακτικές εταιρείες προς του Ομογενείς. Υπολογίζεται ότι σε λιγότερο από 6 μήνες θα έχει τακτοποιηθεί η εκκρεμότητα στο σύνολο των περιπτώσεων.
- Με τροπολογία που ψηφίστηκε στο τελευταίο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας-Οικονομικών αποκαθίσταται η αδικία του συνταξιοδοτικού των Ομογενών, όπως άλλωστε είχε δεσμευτεί και ο Πρωθυπουργός πριν μερικούς μήνες ως εξής:
Η έμπρακτη αποκατάσταση της αδικίας σε βάρος του Ομογενειακού Ελληνισμού (Ποντίων και Βορειοηπειρωτών) από την Ελληνική Πολιτεία, αγωνιζόμαστε και ελπίζουμε να σηματοδοτήσει μια διαφορετική αντίληψη και νοοτροπία της σύγχρονης Ελλάδας, όχι μόνο της ηγεσίας αλλά και του λαού της, που θα εναρμονίζεται με τα διδάγματα της ιστορίας μας και θα υπακούει στα προτάγματα όχι ενός μίζερου κράτους, αλλά ενός μεγάλου έθνους και πολιτισμού. Σε κάθε περίπτωση εμείς ως Βουλευτές προσφυγικής καταγωγής δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για τη δικαίωση όλων αυτών των συμπατριωτών μας προασπιζόμενοι την αντίληψη, ότι όπου υπάρχει έστω και ένας Έλληνας, είναι παρούσα ολόκληρη η Ελλάδα.
