Την μόδα της εποχής με τους «καφέδες της αναμονής» και τον «γιατρό της αναμονής» πρώτος εισήγαγε στην τοπική κοινωνία ο συμπαθής κατά τα άλλα Γιάννης Κιλτσίκης που χαρακτηρίζεται «πρόεδρος σε αναμονή». Σχολιάστηκε η φωτογραφία του Γιάννη που καθισμένος στην καρέκλα του προέδρου με το ανάλογο ύφος έδινε τις ευχές του στους επαγγελματίες.
Φαίνεται πως το σχόλιο μας ενόχλησε τον υποψήφιο πρόεδρο του ΕΒΕΡ και απάντησε ότι αυτός επιλέγει τους φίλους του (εννοώντας φίλο τον Λιούρτα), ότι δεν έχει μέντορα για την επικοινωνιακή του τακτική (δηλαδή ο παραπάνω δεν είναι μέντορας του) και ότι τα αποτελέσματα της δικής του πολιτικής και η εξυγίανση θα φανούν εν καιρώ (άραγε εννοεί ότι θα εξυγιάνει το επιμελητήριο από τη χαβούζα που δημιούργησε ο Λιούρτας και η παρέα του;).
Τελικά μπορεί να πει αυτός που πρόβαλε την σχετική φωτογραφία αν ζήτησε άραγε την άδεια του για την παραπειστική εμφάνιση ή υπήρξε αυθαίρετη κίνηση του μεγάλου δημοσιογράφου; Θα έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας για να δώσουμε την ευκαιρία στον φίλο Γιάννη να εξηγήσει την πολιτική του χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές προκειμένου να δείξει τις πραγματικές του διαθέσεις και όχι η φιλοδοξία να συνεχιστεί η πολιτική του κουκουλώματος για τα οικονομικά σκάνδαλα του φορέα του οποίου θέλει να γίνει πρόεδρος. Ήταν και ο ίδιος μέλος του ΔΣ την εποχή των σκανδάλων και όμως δεν έκανε το παραμικρό για να σταματήσουν (είτε τα γνώριζε είτε όχι).
Τέλος να θυμίσουμε ότι υπάρχουν στην ιστορία γεγονότα και παροιμίες που φωτογραφίζουν τον καθένα όπως πχ «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», ο Ηρακλής που διάλεξε μεταξύ δύο δρόμων (Αρετής και Κακίας) αλλά και του Πόντιου Πιλάτου που έβαλε το δίλλημα στους πολίτες ποιον θα έπρεπε να διαλέξουν, τον Ιησού ή τον Βαραββά; Τον πρόεδρο σε αναμονή τον εκφράζουν οι παραπάνω αναφορές;
