Με την ευκαιρία της αναταραχής που προκλήθηκε στην υπόθεση παραθεριστών της παραλίας Μέσης με την κίνηση της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου να αποστείλει πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής έρχεται στο μυαλό μας η κατάσταση που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια από τη τότε δημοτική αρχή Αιγείρου. Υπήρχε τότε η πολιτική βούληση να παραχωρηθεί η συγκεκριμένη έκταση στο Δήμο Αιγείρου όμως κανείς δεν κινήθηκε να παρακάμψει τις δυσκολίες για την μείωση των συνεπειών από τη συνθήκη Ραμσάρ.
Όμως, ο δήμαρχος Λίτσος και οι επιτελείς του βρήκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αυξήσουν τα έσοδα του δήμου. Έτσι προχώρησαν στη δημιουργία έργων υποδομής, άνοιξαν δρόμους, μετέφεραν νερό, προχώρησαν στην ηλεκτροδότηση όλων των κτισμάτων, δημιούργησαν αποχετευτικό σύστημα και στο τέλος νοίκιασαν τα οικοπεδικά τεμάχια με σοβαρό ενοίκιο.
Οι πονηροί αυτοδιοικητικοί όμως με την παραλαβή των χρημάτων δεν έδιναν απόδειξη για ενοίκιο έκτασης αλλά για…. «εξυπηρέτηση του πολίτη». Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια με κατηγορούμενους τους αξιότιμους Λίτσο και Ραχμανίδη, δήμαρχο και αντιδήμαρχο αντίστοιχα, και έναν πολίτη που εγκαταστάθηκε μετά από παρότρυνση του Δήμου.
Το αποτέλεσμα της δίκης ηταν η αθώωση των δημοτικών αρχόντων που κατέθεσαν ότι δεν έχουν σχέση με τον άλλο κατηγορούμενο κι ότι αυτός προχώρησε σε κατάληψη της δημόσιας έκτασης !! Μάταια ο κακόμοιρος προσπαθούσε να δικαιολογηθεί ότι ξεγελάστηκε από τη δημοτική αρχή αφού όλα τα έργα υποδομής δημιουργήθηκαν από το Δήμο που κορόιδεψε τους παραθεριστές. Το ερώτημα ήταν, σε ποια περιοχή έγιναν τα έργα υποδομής και πως είναι δυνατόν να διώκεται για παρανομία του Δήμου που κατέλαβε τη δημόσια έκταση αυθαίρετα; Μάταια όμως αφού οι δικαστές είχαν αποφασίσει για την τιμωρία του… παραβάτη.
