Κάτι δεν γίνεται σωστά. Αυξήθηκε λέει η περιουσία των πολύ πλούσιων του κόσμου κατά 300 δις δολάρια περίπου. Αυτό δεν θα προκαλούσε καμία εντύπωση, πόσο μάλλον να ενοχλήσει κιόλας αν βέβαια συνέβαινε από μόνο του. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ενώ αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς και με τεράστια νούμερα η περιουσία των λίγων, οι φτωχοί παράλληλα γίνονται φτωχότεροι.
«Είμαστε το 99%» φώναζαν οι αγανακτισμένοι του κινήματος Occupy Wall Street στην Νέα Υόρκη. Ωραία εσείς είστε το 99% του πληθυσμού, το υπόλοιπο 1% ποιοι είναι; Και γιατί διαμαρτύρεστε απέναντι τους;
Μάλλον ρητορική είναι η ερώτηση αφού είναι γνωστό της πάση ότι οι αγανακτισμένοι αναφερόταν στο ποσοστό αυτό του παγκόσμιου πληθυσμού που συγκεντρώνει τεράστιο μερίδιο πλούτου συνοδευόμενο με το αντίστοιχο δυσανάλογο ποσοστό διαφθοράς και απληστίας.
Σύμφωνα με το ινστιτούτο ερευνών Credit Suisse που σε πρόσφατη έρευνα του προσπάθησε να αποτυπώσει την κατανομή του πλούτου στον παγκόσμιο πληθυσμό :
Το 0,5% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού κατέχει το 38,5% του παγκόσμιου πλούτου και το επόμενο 8,2% κατέχει το 43,6%. Αθροιστικά : το 8,7% του παγκόσμιου πληθυσμού συγκεντρώνει στα χέρια του το 82,1% του πλούτου. Δίκαιο; Δε νομίζω.
Στις ΗΠΑ, όπου μελετήθηκε εκτενώς και αναλύθηκε διεξοδικά η σύσταση των ανθρώπων που αποτελούν 1% του πληθυσμού, βγήκε το συμπέρασμα ότι σε αυτό το ποσοστό ανήκουν κατά 31% στελέχη και managers εταιριών που δεν έχουν σχέση με οικονομικές δραστηριότητες, κατά 15,7% γιατροί, και ακολουθούν τα οικονομικά επαγγέλματα, οι δικηγόροι και οι ειδικότητες τεχνολογίας και πληροφορικής.
Το γενικό συμπέρασμα της έρευνας του ινστιτούτου ερευνών της Credit Suisse σε συνδυασμό με τους δείκτες εισοδηματικής ανισότητας των κρατών, που καταρτίζουν οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη, η Παγκόσμια Τράπεζα και η CIA, είναι ότι λίγοι έχουν πολλά και όλοι οι υπόλοιποι έχουν λίγα, με τάση στο άνοιγμα της ψαλίδας της υπέρ των λίγων και προνομιούχων.
Το κακό όμως δε σταματάει εκεί. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα και χωρίς να μπαίνουμε στη λεπτομέρεια των αριθμών η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου δεν εντοπίζεται μόνο μεταξύ των πολιτών της ίδιας χώρας, αλλά μεταξύ φτωχών και πλούσιων κρατών. Υπάρχει δηλαδή και Κρατικό 1%.
Η Ελλάδα βρίσκεται στη διόλου ευκαταφρόνητη 31η θέση, γεγονός που αποδεικνύει ότι ακόμη και σε μια χρεοκοπημένη χώρα υπάρχει πλούτος σε σχέση με μια χώρα του τρίτου κόσμου. Πλούτος όμως που βρίσκεται στα χέρια λίγων.
Αν παρατηρήσει κάποιος τα ποσοστά των πολύ πλουσίων ανθρώπων (αθροιστικά πάνω από 50%) στις ΗΠΑ, συμπεραίνει ότι αναφέρονται σε μη παραγωγικά επαγγέλματα. Χωρίς να θέλει να μειώσει κανείς τη σοβαρότητα των επαγγελμάτων αυτών, είναι επαγγέλματα που δεν παράγουν άμεσα πλούτο αλλά ζουν κυρίως από τα προβλήματα των άλλων.
Η πραγματική παραγωγή πλούτου γίνεται στο χωράφι και το εργοστάσιο. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξουν το αυταπόδεικτο της δουλειάς τους ίσως είναι και αυτό μία από τις αιτίες που έχουν παραγκωνιστεί.
Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα ανισοκατανομής πλούτου και γενικά ανισοτήτων ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι η Γουατεμάλα.
Η παγκόσμια τράπεζα αναφέρει ότι οι ανισότητες σε αυτή τη χώρα είναι 80% περισσότερες από τις υπόλοιπες και ότι οι ανισότητα μεταξύ παιδιών των αγροτικών περιοχών και παιδιών αστικής τάξης είναι 10 προς 1. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτό και μόνο μειώνει την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Η Γουατεμάλα είναι ίσως το ποιο ακραίο παράδειγμα άνισης κατανομής πλούτου και εισοδήματος παγκοσμίως όπου το 55% του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, το 15% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και υποσιτισμού και παράλληλα είναι η χώρα με τα περισσότερα ελικόπτερα και αυτοκίνητα πολυτελείας στην Κ. Αμερική!
Έτσι πολύ εύστοχα ο κοινωνιολόγος διανοητής από τον Παναμά, Olmedo Beluche, δηλώνει σχετικά: «Η Ελεύθερη Αγορά έχει προκαλέσει μια τεράστια συγκέντρωση κεφαλαίων και φυσικών πόρων σε λίγα χέρια. Αυτοί οι λίγοι είναι τα αφεντικά του κόσμου και επιβάλλουν τις τιμές που κάνουν κέφι για να διατηρήσουν τα υψηλά κέρδη τους».
Σε μια ζυγαριά που δείχνει να παλαντζάρει άγρια προς την μεριά των λίγων και «προνομιούχων», είναι επιβεβλημένη η ανάγκη για αλλαγή πολιτικής και γενικότερα αναθεώρησης του τρόπου κατανομής των εισοδημάτων. Κάτι τέτοιο δυστυχώς, προς το παρόν, δεν φαίνεται να μπορεί να επιτευχτεί εύκολα λόγο των στενών σχέσεων των πολιτικών και των εταιριών που τους χρηματοδοτούν.
Η ενημέρωση και η συμμετοχή όλο και περισσότερων πολιτών στα κινήματα και τους διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς και η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή τους με τα κοινά, είναι ικανή να ασκήσει πιέσεις για να αλλάξει σιγά σιγά τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέχρι σήμερα.
Λαζαρος Νικολαου
[email protected]
