Επίθεση στην κυβέρνηση εξαπολύουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης με αφορμή τη συνάντηση που είχαν στο Βερολίνο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ.
«Η συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά ήταν άλλη μια ευκαιρία διαβεβαίωσης από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης ότι το μνημονιακό πρόγραμμα θα εφαρμοστεί σε όλες του τις διαστάσεις, ανεξάρτητα από το κοινωνικό κόστος» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ και σημειώνει:
Ο κ. Σαμαράς παρουσίασε με περηφάνια τον πιο αντιαναπτυξιακό και αντικοινωνικό προϋπολογισμό και απέσπασε την αναμενόμενη στήριξη της καγκελαρίου στη συνέχιση της ίδιας συνταγής λιτότητας και ισοπέδωσης.
Αυτό είναι η ουσία της ‘διαπραγμάτευσης’ αλά Σαμαρά, να αποσπά τους καλούς βαθμούς από τους δανειστές επειδή καταδικάζει τον ελληνικό λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
«Η εγχείριση επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Οι δηλώσεις Μέρκελ – Σαμαρά αγνοούν έναν μόνο παράγοντα, τον Έλληνα πολίτη, καθώς οι Έλληνες 15 μήνες μετά τη ‘λάθος συνταγή’, το φάρμακο που σκοτώνει τον ασθενή, ζουν την τραγωδία των μνημονίων» δήλωσε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος.
«Θυμίζουμε στον κ. Σαμαρά ότι είναι πρωθυπουργός μιας χώρας με 6.000 αυτοκτονίες, δύο εκατομμύρια ανέργους και ετοιμάζεται να επιτρέψει τη δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων. Οι γερμανικές εκλογές παρήλθαν και περί αναδιάρθρωσης του χρέους, που υπόσχεται ο κ. Σαμαράς, ουδέν» είπε.
«Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι η απόκρουση της απαίτησης για λήψη νέων μέτρων αλλά και η αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της υπερφορολόγησης, της εγκατάλειψης των ανέργων, της ανοχής έναντι της ακρίβειας και της περιστολής των δημοσιών επενδύσεων αντί της αύξησης τους» λέει από την πλευρά της η ΔΗΜΑΡ και υπογραμμίζει:
«Η χώρα χρειάζεται αλλαγή της οικονομικής πολιτικής. Αυτό πρέπει να γίνει καθαρό και στους εταίρους και στην Τρόικα».
Το ΚΚΕ τονίζει πως «τα διαπραγματευτικά χαρτιά της κυβέρνησης, όπως το πρωτογενές πλεόνασμα και η πρόβλεψη για ανάκαμψη, στηρίζονται πάνω στο ξεζούμισμα του λαού, αποδεικνύοντας ότι η έξοδος από την κρίση προς όφελος και του λαού και του κεφαλαίου δε μπορεί να υπάρξει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου».
«Η ανακοπή των αντιλαϊκών μέτρων και η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση προϋποθέτουν την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης, μια άλλη λαϊκή διακυβέρνηση – εξουσία όχι για να διαπραγματεύεται τι θα χάνει κάθε φορά ο λαός, αλλά για να σπάσει τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων που μόνο νέα δεινά θα φέρουν στους εργαζόμενους» καταλήγει.
