Πιστές στις παραδόσεις οι γυναίκες της Πόρπης γιόρτασαν για ακόμα μια χρονιά με αφορμή τον εορτασμό του Προφήτη Ηλία στην κεντρική πλατεία του οικισμού σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Γυναικών Πόρπης.
Το λαϊκό γλέντι πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 19 Ιουλίου και αυτό περιελάμβανε εδέσματα, κρασί, ζωντανή μουσική και φυσικά ατελείωτο χορό για τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου που έδωσαν δυναμικό παρών για ακόμα μια χρονιά και κατέκλυσαν από άκρη σε άκρη την κεντρική πλατεία.
Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Πόρπης, Σοφία Παιδαράκη, στην ομιλία της σημείωσε πως «Είναι μεγάλη η χαρά μας σήμερα, που συγκεντρωθήκαμε και πάλι όλοι μαζί για να γιορτάσουμε με αφορμή τη γιορτή του Προφήτη Ηλία.
Πρόσφυγες στην καταγωγή οι Πορπιώτες ήταν και εξακολουθούν να είναι δεμένοι με την ορθοδοξία και τους αγίους της. Τους αγίους που συνυφαίνονται με τους χρόνους της γης, γεωργοί οι ίδιοι πρώτα απ’ όλα, επιλέγοντας τον Αη Γιώργη που εγκαινιάζει και εμπεδώνει την άνοιξη, και τον προφήτη Ηλία, που αποθεώνει το μήνα του θέρους των καρπών κάθε καλοκαίρι.
Είναι μεγάλη η χαρά όλων μας γιατί αυτούς τους δύσκολους καιρούς που οι φλόγες των προβλημάτων και της οικονομικής κρίσης τσουρουφλίζουν τις ζωές μας, ο δικός μας ο άγιος του βουνού και της φωτιάς, ο Προφήτης Ηλίας μας εμβαπτίζει ξανά στη χαρά της ζωής και της συλλογικότητας.
Στη χαρά της ζωής που μπορεί να είναι απλή, γίνεται όμως διπλή χαρά, όταν ο άνθρωπος θυμάται ότι η ζωή είναι μόχθος. Μόχθος κοντά και δίπλα στη γη του, και σε συμφωνία με τη γη του, που μπορεί όταν της απευθύνεται και όταν την ξαναθυμηθεί να καρπίζει από το μόχθο του βλαστάρια και πλούτη.
Αυτή την αντίληψη ζωής, την μετέφεραν πάντοτε ως ακριβό τους φυλακτό κι ακριβή τους πίστη, οι κάτοικοι αυτής της χώρας. Γι’ αυτό και ο Ελύτης έχει γράψει ότι μπορεί η Ελλάδα να είναι μια ελιά κι ένα αμπέλι, αλλά γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μπορεί κάθε φορά ν’ ανασταίνεται, να ξαναστήνεται από την αρχή. Με το νου σ’ αυτήν την εικόνα του Ελύτη, εμείς επιλέξαμε εφέτος να ξαναστήσουμε την ελπίδα μας, ακουμπώντας και πάλι σαν τον Ανταίο στη γη μας και κρατώντας φύλλα ελιάς, για να δείξουμε πόσο ισχυρός και ακατανίκητος είναι κανείς, όταν πατά το χώμα της πατρίδας του γνωρίζοντας καλά τις ανάγκες, αλλά και τις δυνατότητες του τόπου του.
Φύλλα του ευλογημένου δέντρου της ζωής και του λαού μας, της ελιάς που δόξασε η αρχαία Αθήνα και ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, βραβεύοντας τους πρωταθλητές της σωματικής ρώμης με το ακριβότερο των χρυσίων υλικό, με ένα στεφάνι από κλαδιά μιας γέρικης αγριελιάς, τον κότινο, σύμβολο των ολυμπιακών αξιών: της Νίκης, της Σοφίας και της Ειρήνης. Κι αυτό το μήνυμα της συμφιλίωσης και της συμπόρευσης των λαών είναι που αναδύεται σήμερα, ακόμα πιο επίκαιρο μα και συνάμα επιτακτικό.
Αλλά και στη μεταγενέστερη χριστιανική παράδοση, «το περιστέρι με την ελιά» που ιστορείται να συνοδεύει την κιβωτό του Νώε δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το ελπιδοφόρο μήνυμα της ζωής και της ευμάρειας που αξίζει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Ξετυλίγοντας λοιπόν το νήμα της ιστορίας,
από το χθες ως το σήμερα,
από τους Ολυμπιακούς αγώνες ως το όρος των Ελαιών και το καντήλι που φωτίζει τις εικόνες μας και γαληνεύει τις θάλασσες,
από τα αρχαία ελληνικά κείμενα ως τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Θεόφιλο, και
από τους ελαιώνες της Μεσογείου και τα παραδοσιακά ελαιοτριβεία ως το τραπέζι μας,
έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε ένα μαγευτικό ταξίδι γνώσης στο χώρο, το χρόνο και τις αισθήσεις με οδηγό την ελιά.
Την ελιά που ύμνησαν έλληνες ζωγράφοι και ποιητές καθόλη τη διάρκεια των τριάντα αιώνων ελληνικής ιστορίας και που μας ακολουθεί μαζί με την πολιτισμική μεσογειακή μας ταυτότητα, σαν μια συλλογική μνήμη.
Τιμώντας κι εμείς εδώ απόψε το ιερό αυτό δέντρο, το σύμβολο της ανανέωσης της ζωής και της διαδοχής των γενεών στην ίδια μας τη γη, σας προσφέρουμε «κλάδον ελαίας» και σας προσκαλούμε σ’ έναν χορό γεμάτο από την παρουσία της, θρίαμβο της ζωής και χαρά της νίκης ως υγεία, αθανασία και ειρήνη».
Τέλος, να σημειώσουμε ότι στο λαϊκό γλέντι συμμετείχαν τα χορευτικά συγκροτήματα
Παιδικού Τμήματος Πόρπης, Πολιτιστικού Συλλόγου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς», Συλλόγου Θρακιωτών Επαρχίας Νέστου ενώ καλεσμένοι ήταν οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι Θρακών, Λοφαρίου, Αιγείρου, Μεσούνης, Μικρού Κρανοβουνίου, Μεγάλου Κρανοβουνίου, Ξυλαγανής, Νέας Καλλίστης, Νέου Σιδηροχωρίου και Μεσοχωρίου.
