Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια… Φαντασία μηδέν… Παντελής έλλειψη… Οράματα σκόρπια, εδώ, εκεί, παραπέρα… Όλοι γίναμε Jean d’ Arc και Δον Κιχώτες προς άγρα ψήφων, αλλά κανείς μας δεν έχει τη δύναμη να γίνει πραγματικός επαναστάτης. Να σπάσει πια αυτό το απόστημα. Να παραγκωνίσει όλους τους «αρουραίους» που θέλουν, ανενδοίαστα, να κοιτάζουν τ’ άστρα…
Κανείς δεν τολμάει να προτείνει καθαρές λύσεις : προτείνω αυτό, αυτό κι αυτό, 1,2,3,… και μάλιστα σε εκείνα και μόνο τα θέματα που αποδεδειγμένα γνωρίζει, υπηρέτησε και ξέρει να τα διαχειρισθεί.
Μονάχα αναμηρυκάζουμε χιλιοφθαρμένη ρητορεία και προβάλλουμε τεχνάσματα για μια ακόμη φορά, σα να ‘ναι τάχα πολιτικά προγράμματα…
«Επαναστάτες», αλλά ακόμη και συνδυασμοί, ξεπηδούν από το πουθενά, χωρίς πρόγραμμα, ιδεολογία ή ταυτότητα… ανούσιοι, μ’ εφαλτήριο την αντίδραση, έτσι για το τίποτα, για μια δημιουργία εντύπωσης μόνο. Με την προσδοκία ότι όλοι θα τρέξουμε ξοπίσω τους και θα πιστέψουμε τα άσκοπα τα λόγια, τα μεγάλα. Ελπίδες, ελπίδες, ελπίδες … που κι αν δε σβήσουν την αυγή, θα σβήσουν δυο αυγές αργότερα.
Υποψήφιοι, παλιοί, νέοι, φερέλπιδες, πολλά υποσχόμενοι, που στο τέλος καταλήγουν απλά να θυμούνται με νοσταλγία τις υποσχέσεις τους…
Λόγια παχιά, λόγια μεγαλόσχημα … όλα ανεξαιρέτως, έπεα πτερόεντα. Από πράξεις; Τις ψάχνεις με το φακό! Εθελοντισμός; Τι είναι τούτο; Ανιδιοτελής προσφορά; Άγνωστη λέξη! Εν τούτοις, φυλλάδια να κυκλοφορούν παντού, ρετουσαρισμένες φωτογραφίες, πλαστικά χαμόγελα, βιογραφικά διάσπαρτα, από εφημερίδες μέχρι ραδιόφωνα, ξεμπροστιάζουμε τη ζωή μας για ν’ αποδείξουμε τι; Ότι αξίζουμε να μας ψηφίσουν;
Μια ζωή, αίολες υποσχέσεις να μοιράζονται αφειδώς και να καταλήγουν τελικώς απλά έωλες υποσχέσεις… Γιατί τα λόγια είναι εύκολα, οι πράξεις όχι…
Κι εσύ κι εγώ, απλοί θεατές μιας ζωής που περνά και που μας την καθορίζουν οι άλλοι. Έχουμε άλλοθι έτσι. Δε φταίμε εμείς… Φταίνε πάντα οι άλλοι… Τα καυδιανά δίκρανα εμείς, τα διάγουμε, ξέρεις… Δεν είμαστε άμοιροι… Απλά κάναμε λάθος επιλογές. Συμβαίνει κι αυτό. Ουδείς άσφαλτος, όπως διατείνεται και η συνονόματη αοιδός.
Καταντήσαμε ένας σκέτος απρόσωπος ΑΦΜ, χωρίς μέλλον κι ελπίδα, μόνο για να πληρώνουμε λάθη και παραλείψεις άλλων, «υψηλά ισταμένων», που ήταν όμως δική μας επιλογή.
Ο καθρέπτης των πολιτικών είμαστε εμείς… Εμείς επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσουν, άτολμοι, καιροσκόποι, ανεπαρκείς, ανεπάγγελτοι… Εμείς και μόνο εμείς, με τη δύναμη που μας δίνει η ψήφος μας. Για να καταλήξει το σταυρωμένο μας ψηφοδέλτιο την επομένη των εκλογών, ένα άχρηστο κουρελόχαρτο χωρίς αξία… Είμαστε εμείς τέτοιου είδους άνθρωποι; Προς Θεού! Εμείς απλά στηρίζουμε κάθε φορά αυτούς που υπόσχονται να εξαργυρώσουν την ψήφο μας με κάποιο είδους ρουσφέτι. Και μετά καθόμαστε σιωπηλοί κι ακούμε τραγούδια που διάλεξαν οι άλλοι για μας. Εμ βέβαια, η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις κατά τον Αρκά : Επανάσταση, Περισυλλογή, Τηλεόραση. Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια.
Είναι προτιμότερο να περιχαρακώνεσαι στις σκέψεις και την καθημερινότητα και ν’ αφήνεις τους άλλους να «βγάζουν το φίδι από την τρύπα».
Ήγγικεν όμως η ώρα να επαναπροσδιοριστούμε… Δεν πάει άλλο… Εμείς, όλοι, αν θέλουμε να χριζόμαστε «ενεργοί πολίτες». Ν’ αποτινάξουμε τη δυσωδία, να θέσουμε στο περιθώριο τους καθ’ έξιν, κατ’ επάγγελμα και «αλεξιπτωτιστές» πολιτικούς και να εμπιστευτούμε το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας σε αδιάβλητα πρόσωπα, για να καταφέρουμε, επιτέλους, να πάμε μπροστά. Ως άνθρωποι κι ως κοινωνία.
Για να καταλήξω λοιπόν : αν πρόκειται να με ψηφίσετε ενώ
Δεν αντέχετε ν’ ακούτε αλήθειες!
Δεν μπορείτε να ονειρεύεστε!
Δεν είστε διατεθειμένοι να ξεβολευτείτε!
Πιστεύετε ότι θα καρπωθώ τις ψήφους σας για να εξασφαλίσω κοινωνική καταξίωση ή οικονομικά οφέλη!
Δεν μπορείτε να μ’ εμπιστευθείτε!
Τότε ειλικρινά, δε θέλω να με ψηφίσετε..
ή
Για να καταλήξω λοιπόν : Δε θέλω να με ψηφίσετε…
Ναι ειλικρινά, δε θέλω να με ψηφίσετε..
Δε θέλω να με ψηφίσετε αν δεν αντέχετε ν’ ακούτε αλήθειες!
Δε θέλω να με ψηφίσετε αν δεν μπορείτε να ονειρεύεστε!
Δε θέλω να με ψηφίσετε αν δεν είστε διατεθειμένοι να ξεβολευτείτε!
Δε θέλω να με ψηφίσετε αν πιστεύετε ότι θα καρπωθώ τις ψήφους σας για να εξασφαλίσω κοινωνική καταξίωση ή οικονομικά οφέλη!
Δε θέλω να με ψηφίσετε αν δεν μπορείτε να μ’ εμπιστευθείτε!
Μπροστά στην κάλπη ο πολίτης αναμετριέται με την ευθύνη του για το αύριο, την υπεράσπιση της γης του, του μέλλοντος των παιδιών του, την ευθύνη του για την ποιότητα της ζωής, τον αυτοσεβασμό, την ανθρώπινη αξιοπρέπειά.
Αξιολογήστε! Κοιτάξτε τον καθρέφτη! Μα πάνω απ’ όλα, ελέγξτε το μυαλό σας…! Πριν το κάνει κάποιος άλλος!
Άντζελα Δράκου
Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Κομοτηνής
«Συμμαχία για το Νέο Δήμο Κομοτηνής – Δημήτρης Κοτσάκης»
