Σε νέο πεδίο σύγκρουσης μεταξύ αγροτών και Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης εξελίσσεται η διαδικασία του monitoring (ψηφιακή παρακολούθηση καλλιεργειών), με το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ) να καταγγέλλει τον παραλογισμό των απαιτούμενων διαδικασιών εν μέσω των πρόσφατων πλημμυρών στον Έβρο.
Το ζήτημα των λαθών του συστήματος monitoring, το οποίο είχε βγάλει τους αγρότες της Θράκης στους δρόμους το προηγούμενο διάστημα, επιστρέφει στην επικαιρότητα.
Αυτή τη φορά, η οργή προκαλείται από την καταληκτική ημερομηνία της 27ης Φεβρουαρίου που φέρεται να έχει τεθεί στους παραγωγούς, προκειμένου να αποστείλουν φωτογραφίες τεκμηρίωσης για να διορθωθούν τα σφάλματα της δορυφορικής αποτύπωσης.
Ωστόσο, η πραγματικότητα στο πεδίο είναι διαφορετική: μεγάλο μέρος του Έβρου παραμένει καλυμμένο από νερό, καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση και τη φωτογράφιση των καλλιεργειών.
Το ΑΚΚΕΛ, με αιχμηρή ανακοίνωσή του, στρέφεται κατά του ΥΠΑΑΤ και της ΑΑΔΕ (υπό την εποπτεία της οποίας βρίσκεται πλέον ο ΟΠΕΚΕΠΕ), κάνοντας λόγο για πλήρη περιφρόνηση των συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Υπάρχουν φορές που το κράτος δεν χρειάζεται εχθρούς. Τα καταφέρνει μια χαρά μόνο του. Ο Έβρος πνίγεται, οι άνθρωποι παλεύουν με λάσπες, νερά και καταστροφές, και η ΑΑΔΕ — με την άνεση γραφείου που δεν έχει δει ποτέ χωράφι, δεν έχει δει πλημμύρα, ζητά από τους αγρότες φωτογραφίες τεκμηρίωσης.
Ναι, φωτογραφίες. Από χωράφια που έχουν γίνει λιμνοθάλασσες. Από δρόμους που δεν υπάρχουν. Από εκτάσεις που έχουν χαθεί κάτω από χιλιάδες κυβικά νερού.
Και όλα αυτά μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου, γιατί η γραφειοκρατία δεν έχει χρόνο για… φυσικές καταστροφές.
Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν κωμωδία. Μια κωμωδία του παραλόγου, όπου το κράτος ζητά από τον αγρότη να κάνει τον δύτη, τον εξερευνητή, τον φωτογράφο και τον υπερήρωα ταυτόχρονα. Μόνο που εδώ δεν γελάει κανείς.
Η ειρωνεία σε όλο της το μεγαλείο. Το κράτος που δεν μπορεί να καθαρίσει ένα ρέμα, που δεν μπορεί να θωρακίσει μια περιοχή, που δεν μπορεί να προστατεύσει ανθρώπους και περιουσίες, ξαφνικά θυμάται να ζητήσει… αποδείξεις.
Λες και ο αγρότης πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Λες και η καταστροφή δεν είναι μπροστά στα μάτια όλων. Λες και το monitoring είναι πιο σημαντικό από την ίδια τη ζωή και την περιουσία των ανθρώπων.
Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για λάθος. Μιλάμε για περιφρόνηση. Για μια πολιτεία που λειτουργεί σαν να μην υπάρχει ο Έβρος. Σαν να είναι μια μακρινή επαρχία που απλώς «ενοχλεί» με τα προβλήματά της. Σαν να πρέπει οι κάτοικοι να απολογηθούν επειδή χτυπήθηκαν από τη φύση.
Αν το κράτος θέλει φωτογραφίες, ας έρθει να τις τραβήξει μόνο του. Ας βάλει τις γαλότσες, ας κατέβει στα χωράφια, ας περπατήσει μέσα στη λάσπη, ας πάρει βάρκες. Ας δει από κοντά τι σημαίνει να ζεις σε μια περιοχή που κάθε χρόνο δοκιμάζεται και κάθε χρόνο εγκαταλείπεται.
Η πραγματικότητα είναι απλή. Ο Έβρος δεν χρειάζεται άλλες πλατφόρμες. Δεν χρειάζεται άλλες προθεσμίες. Δεν χρειάζεται άλλες εντολές από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να ζεις δίπλα σε ποτάμια που φουσκώνουν και σε κρατικές υποδομές που καταρρέουν.
Χρειάζεται ένα κράτος που να στέκεται δίπλα του, όχι απέναντί του. Ένα κράτος που να καταλαβαίνει ότι όταν μια περιοχή είναι σε έκτακτη ανάγκη, δεν ζητάς φωτογραφίες. Ζητάς συγγνώμη. Και μετά δουλεύεις.
Και κάτι τελευταίο. Όταν η πολιτεία ζητά από τον αγρότη να αποδείξει ότι πλημμύρισε, δεν ζητά τεκμηρίωση. Ζητά υποταγή. Και ο Έβρος δεν έχει μάθει να υποτάσσεται».
