Γράφει ο Αντώνης Λιάπης
Μία μικρή εστία φωτιάς, η οποία έφτασε πλέον να καίει χιλιάδες στρέμματα απάτητης παρθένας γης. Η μεγαλύτερη και πιο εξοργιστική οικολογική καταστροφή στο νομό Ροδόπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν την πρώτη μέρα δεν έχαναν τα πυροσβεστικά το δασικό δρόμο. Αν είχαν ενημερωμένους δασικούς χάρτες. Αν διέθεταν απλά κυάλια εμπορίου παρατήρησης των ορίων της φωτιάς. Αν τα υπερκείμενα κλιμάκια δεν αντιμετώπιζαν με αλαζονεία τον κίνδυνο που περικλείει και η πιο μικρή εστία φωτιάς στο πιο απομακρυσμένο σημείο. Αν, υπό τύπον σεναρίου επιστημονικής φαντασίας, είχαν εκπονήσει (ως όφειλαν) έστω και ατελές επιχειρησιακό σχέδιο, το οποίο όμως θα ήταν απολύτως πιο αποτελεσματικό από το μηδέν που επέδειξαν.
Αν δεν έστελναν ταλαίπωρους πυροσβέστες να κάνουν πορεία χιλιομέτρων (με φόρτο διανυκτέρευσης στην πλάτη) και να φθάνουν εξουθενωμένοι και χωρίς δυνάμεις στα επίμαχα σημεία. Αν από τους 30 που ξεκίνησαν μια μέρα δεν έφθαναν μόνο οι 8, αφού οι υπόλοιποι με μέσο όρο ηλικίας τα 55 χρόνια είχαν εξαντληθεί και σταμάτησαν πριν καν φθάσουν στο μέτωπο. Φυσικά, δεν έχουν καμία απολύτως ευθύνη οι απλοί πυροσβέστες, όπως δεν έχουν καμία ευθύνη στον πόλεμο οι απλοί στρατιώτες.
Αν οι ρίψεις των εναέριων μέσων δεν ήταν ανεπαρκείς και αποσπασματικές, όπως απεδείχθη. Αν οι δικαιολογίες περί λήξης της αντιπυρικής περιόδου, μπορούν να δικαιολογήσουν το κάψιμο της Θράκης.
Αν το δασαρχείο (πολλοί αναρωτιούνται αν υπάρχει) καλούσε εξ αρχής τα μέλη των 5 δασικών συνεταιρισμών ξυλοκόπων της ευρύτερης ορεινής περιοχής, οι οποίοι ως ορεσίβιοι θα προσέφεραν τα μέγιστα. Αν οι …αρμόδιοι είχαν καλέσει ανθρώπους που γνωρίζουν την ορεινή περιοχή και έχουν σώσει τα δάση στο παρελθόν πολύ πιο αποτελεσματικά από υπηρεσίες που κρύβονται πίσω από βαρύγδουπους, αλλά κενούς περιεχομένου τίτλους.
Αν δεν επιχειρούσαν να καθησυχάσουν- με προσβλητικό τρόπο τη νοημοσύνη μας και το εκρηγνυόμενο ηφαίστειο της τοπικής κοινής γνώμης λέγοντας ότι η φωτιά είναι έρπουσα και με απίστευτο μάλιστα κυνισμό, ότι κάνει καλό στην αναζωογόννηση του δάσους! Πώς δεν το σκεφτήκαμε εμείς οι αφελείς τόσα χρόνια να πηγαίνουμε και να βάζουμε έρπουσες φωτιές για το καλό των δασών της ορεινής Ροδόπης;
Ποιος θα πληρώσει τα απίστευτα έξοδα που θα συσσωρευθούν από την εξ ανάγκης πλέον τεράστια κινητοποίηση (καύσιμα εναέριων και επίγειων μέσων, υπερωρίες και άλλα ανυπολόγιστα), όταν με στοιχειώδη προγραμματισμό και με υποπολλαπλάσιες δαπάνες η αρχικά μικρή φωτιά θα μπορούσε να είχε σβήσει; Το κόστος της συσσωρευμένης ανικανότητάς τους θα το επωμισθούν οι απλοί πολίτες, οι οποίοι από τη πρώτη στιγμή εκδήλωσης της φωτιάς έδειξαν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας.
Στο τέλος, όπως συμβαίνει πολλάκις στην ιστορία, οι αυτουργοί της καταστροφής θα αυτοπροβληθούν και ως καταπονημένοι και ξάγρυπνοι ήρωες της αντιμετώπισής της! Ήδη τα πρώτα κερδοσκοπικά δημοσιογραφικά λιβανίσματα έκαναν την εμφάνισή τους!
Ούτε μια λέξη ευαισθησίας για την τεράστια οικολογική καταστροφή, για τα ζωάκια που κάηκαν, για τους κινδύνους από τις πλημμύρες που φανούν στο άμεσο μέλλον, για το γεγονός ότι από την φωτιά μολύνεται η ατμόσφαιρα και επιβαρύνεται με τόνους άνθρακα το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Επιμύθιο!
Το κείμενο συντάσσεται υπό καθεστώς απόλυτης θλίψης και αφιερώνεται στα αμέτρητα ζωάκια που καίγονται ζωντανά ακόμη και αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς, ο αντίλαλος από τις απεγνωσμένες κραυγές του θανάτου τους χάνεται στις καπνισμένες χαράδρες της Ροδόπης. Δεν είναι μόνο οι καπνοί που βλέπετε να υψώνονται στον ουρανό, αλλά και οι ψυχές αυτών των αδικοχαμένων πλασμάτων.
