Παύθηκε οριστικά η ασκηθείσα ποινική δίωξη σε βάρος συντάκτη ηλεκτρονικού εντύπου, κατόπιν μεταβολής της κατηγορίας σε συκοφαντική δυσφήμηση δια του Τύπου, από απλή συκοφαντική δυσφήμηση, για την οποία αυτός είχε κριθεί ένοχος και είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 6 μηνών με τριετή αναστολή
Το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε ότι ένα δυσφημιστικό κείμενο στο internet και την τηλεόραση δεν στοιχειοθετεί το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης δια του Τύπου, αλλά το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης κατά τις διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου.
Κατά συνέπεια το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, όταν διαπράττεται μέσα από τον έντυπο Τύπο (εφημερίδες και περιοδικά), διαγράφεται στα 3 χρόνια και όταν το ίδιο αδίκημα διαπράττεται μέσα από internet (blog, κ.λπ.) και την τηλεόραση, παραγράφεται στα 5 χρόνια.
Ειδικότερα, ο Αρειος Πάγος στην υπ’ αριθμ. 192/2017 απόφαση του, αναφέρει ότι οι διατάξεις περί Τύπου (α.ν. 1098/1938, ν. 10/1975 και ν. 2243/1994) καθορίζουν ότι «τύπος και έντυπον, επί των οποίων εφαρμόζονται οι διατάξεις του νόμου τούτου είναι πάν ότι εκ τυπογραφίας ή οιουδήποτε άλλου μηχανικού ή χημικού μέσου παράγεται εις όμοια αντίτυπα και χρησιμεύει εις πολλαπλασιασμόν ή διάδοσιν χειρογράφων, εικόνων, παραστάσεων, μετά ή άνευ σημειώσεων ή μουσικών έργων, μετά κειμένου ή επεξηγήσεων ή φωνογραφικών πλακών» και ότι «ως δημοσίευσις εντύπου θεωρείται η διανομή, πώλησις, καθώς και η εις δημόσιον μέρος ή εν δημοσία συναθροίσει ή εις μέρος προσιτόν εις το κοινόν τοιχοκόλλησις ή έκθεσις παντός εντύπου… αδίκημα του Τύπου υπάρχει όταν λάβει χώρα ή κατά την προηγούμενην παράγραφον δημοσίευσις».
Ακόμη, η απόφαση αναφέρει στη συνέχεια ότι «καταχώριση στο διαδίκτυο κειμένου με δυσφημιστικά γεγονότα και ανακοίνωση από τηλεοράσεως δυσφημιστικών γεγονότων, αφού το διαδίκτυο και η τηλεόραση δεν αποτελούν τυπογραφία, ούτε θεωρούνται μηχανικά μέσα πολλαπλασιασμού χειρογράφων και δεν θεωρούνται “τύπος” ή “έντυπο” δεν στοιχειοθετούν αδίκημα τελούμενο δια του Τύπου».
Μετά από αυτά, ο Αρειος Πάγος αναίρεσε απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ροδόπης με την οποία έπαυσε οριστικά, λόγω παραγραφής, η ασκηθείσα ποινική δίωξη σε βάρος συντάκτη ηλεκτρονικού εντύπου, κατόπιν μεταβολής της κατηγορίας σε συκοφαντική δυσφήμηση δια του Τύπου, από απλή συκοφαντική δυσφήμηση, για την οποία αυτός είχε κριθεί ένοχος και είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 6 μηνών με τριετή αναστολή.
Το Στ’ Τμήμα του Αρείου Πάγου ανέπεμψε την υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο για νέα συζήτηση, συγκροτούμενο από δικαστές άλλους, εκτός από εκείνους που δίκασαν την πρώτη φορά.
