Του Ευριπίδη Στ. Στυλιανίδη
Βουλευτή Ροδόπης Νέας Δημοκρατίας – πρώην Υπουργού
Αν. Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, Νομική Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου
Αυτό που χαρακτηρίζει μια Παράταξη Λαϊκή, είναι η ενσυνείδητη επιλογή της ηγεσίας της, των στελεχών της και των οπαδών της να αναγνωρίζουν ως μοναδική αναφορά τους, ως αποκλειστικό τους «αφεντικό», ΟΧΙ ξένα κέντρα, ΟΥΤΕ διαπλεκόμενα συμφέροντα, αλλά τον ίδιο το Λαό και το Έθνος.
Ως Λαός προσδιορίζεται όλη η κοινωνία και κυρίως η κοινωνική βάση των ψηφοφόρων, των οπαδών και των φίλων της Παράταξης του σήμερα. Ενώ ως Έθνος προσδιορίζονται όλοι, οι νεκροί και οι αγέννητοι Έλληνες, οι γηγενείς αλλά και οι ομογενείς, ψηφοφόροι και μη, διαχρονικά. Έναντι των νεκρών οφείλουμε να τιμούμε με τις αποφάσεις και τις πολιτικές μας τις θυσίες που έκαναν για την Πατρίδα. Έναντι των αγέννητων, από τους οποίους δανειστήκαμε την Πατρίδα, έχουμε χρέος να τους την επιστρέψουμε καλύτερη και ισχυρότερη.
Στο σκληρό αξιακό πυρήνα της Λαϊκής Παράταξης κυριαρχεί η αντίληψη, ότι στη Δημοκρατία η κορυφή κάθε πυραμίδας, στην πολιτική, στην οικονομία, στις επιστήμες, στην τέχνη, στη διοίκηση, στην ενημέρωση, στην κοινωνία, στην αγορά, στο κράτος…. δεν μπορεί να θεωρείται εκ των προτέρων ρεζερβέ. Το κύριο ταυτοτικό χαρακτηριστικό της Λαϊκής Παράταξης είναι η Κινητικότητα που θα βασίζεται στις Ίσες Ευκαιρίες και στην Αξιοσύνη. Κινητικότητα σημαίνει ότι ο καθένας ανεξάρτητα από την οικονομική του κατάσταση, την κοινωνική του θέση, την καταγωγή ή τον τόπο κατοικίας του, τη φυσική του κατάσταση, το όνομα του, την ιδεολογία του ή τις απόψεις του, θα έχει ίσες ευκαιρίες εξέλιξης και ανάδειξης στον τομέα του. Ο φτωχός θα μπορεί να γίνει πλούσιος και ο πλούσιος φτωχός. Ο άγνωστος θα μπορεί να γίνει γνωστός και ο γνωστός να καταλήξει άγνωστος. Ο τελευταίος θα μπορεί να ονειρευτεί να γίνει πρώτος και ο πρώτος να αγχωθεί ότι μπορεί να καταλήξει τελευταίος. Η κοινωνική κινητικότητα κλονίζει τα δεδομένα οδηγώντας στην άμιλλα και κινητροδοτεί την αυτοπεποίθηση, την αξιοσύνη και την εργατικότητα, το ήθος και τη δημιουργικότητα.
Σημασία όμως δεν έχει μόνο ο στόχος, αλλά και ο τρόπος που αυτός επιδιώκεται. Είναι σημαντικό ιδεολογικά να απενοχοποιηθεί το κέρδος και η φιλοδοξία ως κινητήριες δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Είναι όμως ακόμα πιο σημαντικό το ιδιωτικό κέρδος να διέρχεται μέσα από το δημόσιο, το κοινωνικό και το εθνικό συμφέρον. Όπως και η ατομική φιλοδοξία, το μικρό ή μεγάλο ατομικό ή συλλογικό όνειρο να είναι ενταγμένα μέσα σε ένα μεγάλο κοινωνικό και εθνικό ρεαλιστικό όραμα.
Η Λαϊκή Παράταξη επενδύει στη μεσαία τάξη, διότι τη θεωρεί σπονδυλική στήλη του δημοκρατικού πολιτεύματος, ψυχή της κοινωνίας και ραχοκοκαλιά της οικονομίας. Η κοινωνική συνοχή είναι η σημαντικότερη προτεραιότητα της Κοινωνικής Οικονομίας της Αγοράς. Το κράτος δεν είναι επιχειρηματίας, ωστόσο πρέπει να διατηρεί το ρυθμιστικό, τον κανονιστικό, τον εποπτικό, τον στρατηγικό ρόλο του σε ένα μοντέλο που δεν προάγει ούτε τον κρατισμό, ούτε όμως τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Προτεραιότητα της Λαϊκής Παράταξης είναι ένα μοντέλο Λαϊκού Καπιταλισμού που θα δίνει ευκαιρίες και δυνατότητες σε όλους και όχι ένα μοντέλο Μονοπωλιακού ή Ολιγοπωλιακού Καπιταλισμού που θα καθιστά τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Επίσης το Κράτος Δικαίου πρέπει να προάγει την κοινωνική και ανθρωποκεντρική του διάσταση ενισχύοντας τους πραγματικά αδύναμους και διασφαλίζοντας και γι’ αυτούς ευκαιρίες επανένταξης και προόδου.
Στόχος μιας πραγματικά Λαϊκής Παράταξης δεν είναι η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης, ώστε αυτή να ζει με επιδόματα και πρόνοιες, ευχαριστώντας και ακολουθώντας την εξουσία ως «ευεργέτη». Στόχος είναι η Νίκη κατά της φτώχιας και η εδραίωση της κοινωνικής συνοχής, η απελευθέρωση των υγιών δυνάμεων της αγοράς, της τεχνοκρατίας και της πολιτικής, η οριοθέτηση ενός Εθνικού Οράματος μέσα στο οποίο θα χωρούν τα όνειρα όλων των Ελλήνων και των οικογενειών τους. Στόχος είναι η εθνική αφύπνιση που θα αποκαθιστά τις σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πολίτες, θα επαναφέρει την πραγματική πολιτική στη θέση της επικοινωνίας, θα αντικαθιστά τον περίεργο διεθνισμό, τον επικίνδυνο δικαιωματισμό και τον ακραίο εθνικισμό με έναν γνήσιο και άδολο πατριωτισμό.
Μια γνήσια Λαϊκή Παράταξη νοιάζεται για το Λαό και επιδιώκει σταθερά να ταυτίζεται με τις μεγάλες Εθνικές Επιλογές για τον τόπο. Πολεμά το Λαϊκισμό, διότι τον θεωρεί εχθρό του λαϊκού και του εθνικού συμφέροντος. Τον θεωρεί μια ύπουλη μέθοδο δημαγωγίας που χρησιμοποιούν για να κολακεύουν και να εγκλωβίζουν το λαό, όσοι δεν τον καταλαβαίνουν και δεν τον νοιάζονται προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν. Πιστεύει ότι λαϊκισμός και ελιτισμός είναι εξίσου επικίνδυνοι εχθροί της Δημοκρατίας. Στις κρίσιμες αποφάσεις της η Λαϊκή Παράταξη πάντα συνομιλεί με το Λαό, το Θεό και την Ιστορία, ώστε να διαθέτει δύναμη ακόμα και αν χρειαστεί να συγκρουστεί με συμφέροντα για το κοινό καλό και τα εθνικά δίκαια.
Όταν όμως μοναδική δύναμη της Λαϊκής Παράταξης συνειδητά καθίσταται ο Λαός, τότε κι ο κάθε πολίτης πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη που του αντιστοιχεί, γιατί έτσι μόνο θα έχει την Δημοκρατία που του αξίζει. Η ψήφος του πολίτη, όταν καλείται μια φορά στα 4 χρόνια να επιλέξει πρόσωπα και πολιτικές, είναι σαν τη σφαίρα. Αν φύγει από το όπλο δεν γυρίζει πίσω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να την ξοδεύει αδιάφορα ή απερίσκεπτα. Το πιο ασφαλές κριτήριο επιλογής είναι ένα και είναι δοκιμασμένο ιστορικά. Κάθε φορά όταν επιλέγουμε κάποιον να μας εκπροσωπήσει θα πρέπει να τον εξετάζουμε με νηφαλιότητα και ευθύνη απαντώντας σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: «Αν αυτός που θα ψηφίσουμε αγωνίζεται κατά προτεραιότητα για τον τόπο και την πατρίδα του, για το κόμμα του ή για τον εαυτό του;;;»
Η Δημοκρατία είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας.
Στο Κοινοβούλιο που εμείς επιλέγουμε αντικατροπτίζεται η πραγματική εικόνα της κοινωνίας.
