Την τουρκική προπαγάνδα για τον ιδρυτή του ΚΙΕΦ Αχμέτ Σαδίκ, τον οποίο η γείτονα χώρα επιδιώκει συστηματικά να αναγάγει σε «ήρωα» της μειονότητας, καταρρίπτει ο Τούρκος διπλωμάτης Χακάν Οκτσάλ, ο οποίος υπηρέτησε ως Γενικός Πρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή την περίοδο 1992-1995.
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας «Sadik Ahmet», στην οποία οι παραγωγοί της παρουσιάζουν τον εκλιπόν ιδρυτή του ΚΙΕΦ ως «Αρχηγό των Τούρκων της Δυτικής Θράκης», ο Χακάν Οκτσάλ καταθέτει, μέσω άρθρου του στην τουρκική ιστοσελίδα t24.com.tr, την προσωπική του μαρτυρία και τα όσα βίωσε ως πρώην Γενικός Πρόξενος Κομοτηνής.
«Η αμέλεια της Τουρκίας για τη Συνθήκη της Λωζάνης είναι πολύ μεγαλύτερη από την ελληνική»
Στο άρθρο του, ο κ. Οκτσάλ κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη Συνθήκη της Λωζάνης κατηγορώντας αρχικά την Ελλάδα για τη μη αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας των «Τούρκων Δυτικής Θράκης».
«Η ημερομηνία της 24ης Ιουλίου, όταν ο Σαδίκ Αχμέτ έχασε τη ζωή του, είναι επίσης η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάνης, με την οποία η ανεξαρτησία της Τουρκίας και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο έδαφός της αναγνωρίστηκαν από όλες τις χώρες και τις γειτονικές χώρες. Στη Λωζάνη επιβλήθηκε ισορροπία μεταξύ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Αν και χρησιμοποίησα αυτήν την έκφραση, δεν υπάρχει καμία αναφορά για τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα στη Λωζάνη (Άρθρα 37-44 της Συνθήκης της Λωζάνης σχετικά με τις μειονότητες). Τα άρθρα αναφέρουν τους μη μουσουλμάνους που έμειναν στην Τουρκία και τα δικαιώματά τους», σημειώνει.
«Αν και η Ελλάδα δεν αναγνώριζε επίσημα την εθνική ταυτότητα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, αρχικά αναγνώρισε σιωπηρά την τουρκική ταυτότητα επιτρέποντας την τουρκική εκπαίδευση σε σχολεία της Δυτικής Θράκης και τη σύσταση συλλόγων που φέρουν τον τουρκικό τίτλο. Μετά το ξέσπασμα του Κυπριακού μεταξύ των δύο χωρών, αυξήθηκαν οι αντιδράσεις της Ελλάδας στην τουρκική παρουσία στη Δυτική Θράκη. Παρά τα εμπόδια, τα τουρκικά σχολεία στη Δυτική Θράκη συνεχίζουν να αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσης των μειονοτήτων σήμερα. Από την άλλη πλευρά, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980, αποφασίστηκε να κλείσουν οι σύλλογοι με την επωνυμία Τουρκική Ένωση Ξάνθης, Ένωση Τούρκων Νέων Κομοτηνής και Ένωση Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης στη Δυτική Θράκη μετά από μακρά δικαστική διαδικασία λόγω του επιθέτου «Τούρκος». στα ονόματά τους. Αυτή η στάση είναι μεγάλη ανθρώπινη ντροπή για την Ελλάδα. Όπως κάθε κοινωνία, οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης έχουν το δικαίωμα να ορίζουν τη δική τους εθνική ταυτότητα χωρίς να υπόκεινται σε πιέσεις. Ο αγώνας εθνικής ταυτότητας των Τούρκων της Δυτικής Θράκης συνεχίζεται εδώ και χρόνια», προσθέτει.
«Όταν όμως πρόκειται για παραβίαση της Λωζάνης και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, η αμέλεια της Τουρκίας είναι πολύ μεγαλύτερη από την ελληνική», γράφει χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως «σήμερα από την ελληνική μειονότητα έχει απομείνει μόνο μια ηλικιωμένη κοινότητα 2.000 ατόμων. Πιέσεις και επιθέσεις όπως το πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955, ο φόρος περιουσίας και οι ακυρώσεις αδειών διαμονής το 1964 εκτόπισαν τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης. Από την άλλη, οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης παραμένουν ακόμη στη θέση τους».
«Δεν υπάρχει τίποτα ύποπτο, ο Σαδίκ σκοτώθηκε επειδή έτρεχε και δεν φορούσε ζώνη»
Στη συνέχεια του άρθρου, ο Χακάν Οκτσάλ αναφέρεται στον Αχμέτ Σαδίκ, για τον οποίο τονίζει ότι «δίχασε τη μειονότητα», προκαλώντας συγκρούσεις στο εσωτερικό της, ενώ αναφερόμενος στην ταινία για τη ζωή του δηλώνει πως «δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό από το να τροφοδοτήσει τους ιδεολογικούς στόχους του εθνικιστικού τμήματος και τα αρνητικά συναισθήματα μέσα στην κοινωνία ενάντια στην Ελλάδα».
Χαρακτηριστικά αναφέρει:
«Οι μαζικές διαδηλώσεις που έγιναν στην Κομοτηνή το 1988 και το 1990 κατά των απαγορεύσεων που επιβλήθηκαν στο όνομα «Τούρκος» στη Δυτική Θράκη επέτρεψαν στον Σαδίκ Αχμέτ να εκλεγεί ανεξάρτητος βουλευτής. Ωστόσο, όταν ο αείμνηστος Αχμέτ Σαδίκ προκάλεσε διχασμό μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Εκείνη την εποχή, ο Αχμέτ Σαδίκ κατηγορούσε άλλους ηγέτες της τουρκικής κοινότητας, τον βουλευτή Ξάνθης Αχμέτ Φαΐκογλου ότι ήταν τσιγγάνος και τον Μουφτή Ξάνθης Μεχμέτ Εμίν Αγά Mehmet ήταν Πομάκος και ότι υπονόμευε την τουρκικότητα στη Δυτική Θράκη. Το χειρότερο είναι ότι ορισμένες κρατικές μονάδες έκαναν τα στραβά μάτια σε αυτές τις σεχταριστικές συμπεριφορές του Αχμέτ Σαδίκ, παρ’ όλη την αντίθεση του Υπουργείου Εξωτερικών. Κατά τη διάρκεια της τριετούς θητείας μου στην Κομοτηνή, οι συγκρούσεις μέσα στη μειονότητα σταδιακά αυξήθηκαν λόγω της αρνητικής στάσης του Αχμέτ Σαδίκ. Παρόλα αυτά, αφού ο σαδίκ Αχμέτ έχασε τη ζωή του, το εθνικιστικό τμήμα στην Τουρκία τον ανέδειξε στο καθεστώς του μοναδικού ηγέτη των Τούρκων της Δυτικής Θράκης και ως εθνομάρτυρα. Επομένως, η ταινία Sadık Ahmet δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό από το να τροφοδοτήσει τους ιδεολογικούς στόχους του εθνικιστικού τμήματος και τα αρνητικά συναισθήματα μέσα στην κοινωνία ενάντια στην Ελλάδα.
Στο διαφημιστικό σημείωμα του TRT για την ταινία, υποστηρίζεται ότι ο Αχμέτ Σαδίκ πέθανε σε ύποπτο τροχαίο. Κάποιοι προχωρούν ακόμη παραπέρα και ισχυρίζονται ότι ο Σαδίκ Αχμέτ έπεσε θύμα δολοφονικής απόπειρας από το ελληνικό βαθύ κράτος. Τέτοιοι ισχυρισμοί έγιναν σταδιακά αποδεκτοί στην κοινωνία. Ωστόσο, ούτε τότε ούτε σε καμία άλλη περίοδο, η Τουρκία είχε επίσημη άποψη ότι ο Σαδίκ Αχμέτ πέθανε ύποπτα.
Ήμουν ένας από τους λίγους ανθρώπους που είδαν τον Σαδίκ Αχμέτ πριν πεθάνει. Εκείνη τη μοιραία μέρα της 24ης Ιουλίου 1995, ενώ πήγαινα από τα Ύψαλα στην Κεσσάνη, ερχόταν από την Κεσσάνη προς την Ελλάδα. Οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα το κόκκινο αυτοκίνητό του Mercedes. Θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου: ‘’Ελπίζω να μην έχει κάποιο ατύχημα’’. Λίγο μετά την επιστροφή στην Κομοτηνή το βράδυ, έλαβα την είδηση του θανάτου του. Όταν πήγα στο νοσοκομείο, η μικρή του κόρη ήταν στο κρεβάτι με ελαφρά τραύματα και ο γιος του και η γυναίκα του στέκονταν όρθιοι παρόλο που κατέβηκαν από το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο. Μόνο ο Σαδίκ Αχμέτ, που επέβαινε στο αυτοκίνητο, έχασε τη ζωή του. Σε αντίθεση με τα παιδιά και τη σύζυγό του, ο Σαδίκ Αχμέτ πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο που ανατράπηκε επειδή δεν έδεσε τη ζώνη του και πέθανε ως αποτέλεσμα χτυπήματος του κεφαλιού του σε μια πέτρα στο οργωμένο χωράφι. Η οικογένειά του είπε στην αστυνομία παρουσία μου ότι είχαν προειδοποιήσει τον πατέρα τους να οδηγεί αργά.
Πήγα στο σημείο του ατυχήματος στον δρόμο μεταξύ Κομοτηνής και Ξάνθης και το επιθεώρησα. Ο Σαδίκ Αχμέτ είχε ένα ατύχημα ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο μάρκας Fiat Tipo της γυναίκας του, το οποίο ήταν μικρότερο και είχε πιο αδύναμο αμάξωμα, αντί για τη Mercedes που οδηγούσε πάντα. Ήταν δυνατό να φανεί η απόσταση στον δρόμο, που βρίσκεται σε μια πεδινή περιοχή. Δεν υπήρχαν δέντρα, κτίρια κλπ που να εμποδίζουν τη θέα. Σύμφωνα με μεταγενέστερη έρευνά μου, ο 60χρονος Έλληνας χωρικός που οδηγούσε το τρακτέρ με το οποίο συγκρούστηκε ο Σαδίκ Αχμέτ στο ατύχημα ήταν ο ιδιοκτήτης του χωραφιού και όργωνε το χωράφι του εδώ και λίγες μέρες.
Ο Σαδίκ Αχμέτ είδε το τρακτέρ να κινείται αργά στο χωράφι και ξαφνικά να μην μπορεί να βγει στο δρόμο. Παρά τις προειδοποιήσεις της οικογένειάς του, σκέφτηκε ότι θα επιτάχυνε και θα προσπερνούσε το τρακτέρ αντί να επιβραδύνει. Από τη σύγκρουση το αυτοκίνητο κατέληξε στο χωράφι. Στο ατύχημα, μόνο ο Σαδίκ πέθανε δυστυχώς όταν πετάχτηκε έξω από το όχημα επειδή δεν είχε δεθεί η ζώνη του. Αν ο Σαδίκ Αχμέτ είχε χρησιμοποιήσει τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο αντί για εκείνο το δρόμο που περιβάλλεται από χωράφια εκείνη την ημέρα, αυτό το ατύχημα δεν θα είχε συμβεί. Ή, αν είχε οδηγήσει το δικό του μεγάλο αυτοκίνητο αντί για το μικρό αυτοκίνητο της γυναίκας του, το ατύχημα θα μπορούσε να ήταν λιγότερο σοβαρό.
Ομοίως, αν είχε δέσει τη ζώνη του, δεν θα είχε πεταχτεί έξω από το αυτοκίνητο και θα είχε επιζήσει από το ατύχημα με ελαφρά τραύματα, όπως η γυναίκα και τα παιδιά του. Αν είχε επιβραδύνει αντί να ανεβάσει ταχύτητα, δεν θα είχε ατύχημα. Ανέφερα αυτές τις παρατηρήσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών και δήλωσα ότι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το περιστατικό ήταν τροχαίο. Σχετικά με αυτό το θέμα, δεν έλαβα τηλεφώνημα για το ατύχημα από τον τότε Πρόεδρο Ντεμιρέλ, ούτε από την Πρωθυπουργό Τσιλέρ, ούτε από τον Υπουργό Εξωτερικών Ερντάλ Ινονού, ούτε από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Μεσούτ Γιλμάζ, ο οποίος γνώριζε από κοντά τον Σαδίκ Αχμέτ. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι το μόνο άτομο που μου τηλεφώνησε σχετικά με τον θάνατο του ήταν ο Τουργκούτ Καζάν, ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου εκείνη την εποχή και ένας αξιοσέβαστος δικηγόρος. Του έδωσα τις απαραίτητες πληροφορίες.
Καθώς πλησιάζουμε στην 30ή επέτειο του θανάτου του Σαδίκ Αχμέτ, η προσπάθεια να τροφοδοτήσει τέτοιους αβάσιμους ισχυρισμούς από επίσημους θεσμούς δεν θα ωφελήσει την Τουρκία σε μια περίοδο που οι τουρκοελληνικές σχέσεις βρίσκονται και πάλι σε θετικό δρόμο. Ως εκ τούτου, ως στενός μάρτυρας του συμβάντος, αποδέχομαι την ευθύνη μου να φέρω τα γεγονότα στη γνώση του κοινού».
