Σε διοργάνωση των FireArt, Πολιτιστικό Κέντρο Nazım Hikmet της Κωνσταντινούπολης, Συλλόγου Καλλιτεχνών Ροδόπης «Αθηνίων», ΕΝΙΔΥΚ και Συλλόγου Γυναικών Ροδόπης άνοιξε τις πόρτες της η έκθεση «Κάτω από τον ίδιο ουρανό, γύρω από την ίδια θάλασσα» στην Παπαδριέλλειο Πινακοθήκη στην Κομοτηνή.
Η έκθεση άρχισε το ταξίδι της το καλοκαίρι που πέρασε στο Πολιτιστικό Κέντρο Nazım Hikmet στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα τον Πολυχώρο Πολιτισμού «Ισλαχανέ» στην Θεσσαλονίκη, ενώ στην Κομοτηνή, που είναι και ο τρίτος σταθμός της, θα φιλοξενείται έως και τις 15 Δεκεμβρίου στην Παπαδριέλλειο Δημοτική Πινακοθήκη.
Θέμα της έκθεσης είναι ο πόλεμος και η ειρηνική συνύπαρξη των λαών, αλλά και η κοινή καθημερινότητα και τα προβλήματα που οι δύο λαοί βιώνουν που παρουσιάζονται μέσα από τα έργα ζωγραφικής, σχέδια, γλυπτά, φωτογραφίες. Τα εγκαίνια της έκθεσης στην Κομοτηνή πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα του Σαββάτου παρουσία συμμετεχόντων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων η Εμπρού Γιουσούφ αλλά και η Χρύσα Κοφίνα, οι οποίες έλαβαν τον λόγο.
Η ομιλία της Εμπρού Γιουσούφ:
«Φίλοι και φίλες γεια σας,
Θέλουμε καταρχήν να ευχαριστήσουμε το σύλλογο Αθηνίων για τη φιλοξενία, την Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Κομοτηνής και τον Σύλλογο Γυναικών Ροδόπης για τη στήριξη. Σε μια περίοδο συγκρούσεων και απειλών διαλέξαμε να μιλήσουμε για τον πόλεμο με μια εικαστική έκθεση από κοινού με Τούρκους καλλιτέχνες. Η Κομοτηνή είναι ο τρίτος σταθμός της. Έχει προηγηθεί η παρουσίαση της στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη.
Η τέχνη είναι μια μορφή γνώσης του κόσμου και ως εκ τούτου ένα ακόμα πεδίο ιδεολογικής μάχης. Παίρνουμε θέσεις μάχης λοιπόν. Επιδιώκουμε να αξιοποιήσουμε τα έργα μας για να αναδείξουμε τις αιτίες των πολέμων και της προσφυγιάς, να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους λαούς που πλήττονται, να αναδείξουμε την προοπτική ενός άλλου κόσμου. Γιατί στη λέξη Πολιτισμός περικλείεται τελικά το σύνολο της ζωής, όλα όσα διαμορφώνουν την ποιότητα της καθημερινότητας μας, όλα όσα παράγουμε με το μυαλό και τα χέρια μας.
Ο πόλεμος για μας έχει άμεση σχέση με την ειρήνη. Τον φέρνουν τα οικονομικά συμφέροντα που αναπτύσσονται στον καιρό της ειρήνης. Οι ανταγωνισμοί και τα κέρδη των λίγων. Τι αποκαλύπτει με τον πιο εμφατικό τρόπο ο πόλεμος; Τις αντιφάσεις αυτού του δρόμου ανάπτυξης. Γιατί τι άλλο από μια μεγάλη αντίφαση είναι ο πλούτος να μετατρέπεται από παράγοντα ευημερίας σε παράγοντα καταστροφής. Η αντίφαση υπάρχει ακριβώς γιατί η ιδιοκτησία του πλούτου ανήκει σε λίγους, ο σκοπός της παραγωγής είναι το κέρδος τους και όχι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Και το κέρδος αυτό πολλές φορές βάζει φραγμό στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων η απαιτεί την καταστροφή τους. Είναι κάτι που συμβαίνει τόσο σε περιόδους ειρήνης όσο και σε περιόδους πολέμου.
Ας κάνουμε μια υπόθεση ειρήνης. Στον κλάδο των κατασκευών υπάρχει συγκεντρωμένο έμπειρο εργατικό δυναμικό και σύγχρονα μέσα παραγωγής. Υπάρχουν επίσης κοινωνικές ανάγκες στεγαστικές, αθλητικών, πολιτιστικών, σχολικών υποδομών, αντιπλημμυρικών έργων κ.α. Αν παρόλο που υπάρχουν στεγαστικές ανάγκες υπάρχουν σπίτια που μένουν ανοίκιαστα ή απούλητα πως μπορεί να συνεχιστεί η δραστηριότητα του συγκεκριμένου κλάδου;
Ας κάνουμε μια υπόθεση πόλεμου. Υποδομές, πρώτες ύλες και μέσα παραγωγής καταστρέφονται, η σπουδαιότερη παραγωγική δύναμη, ο άνθρωπος μετράει νεκρούς και η ζωή που έμεινε βρίσκεται σε κατάσταση ακραίας υποτίμησης.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας οι επιχειρηματικοί όμιλοι βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Ένα τμήμα της επιδιώκει στενότερες σχέσεις με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και ένα άλλο με τη Ρωσία. Πολύς κόσμος μπαίνει στη λογική να διαλέξει κάποιο από τα 2 στρατόπεδα. Όμως και τα 2 είναι κόντρα στα συμφέροντα των λαών και αυτό είναι κάτι που το αποδεικνύει τόσο η ειρήνη όσο και ο πόλεμος τους.
Την ίδια ώρα και με αφορμή την ένταση στα ελληνοτουρκικά, κάποιοι θέλουν να πείσουν ότι το ΝΑΤΟ διασφαλίζει τα σύνορα μας. Όμως στο ΝΑΤΟ δεν είναι και η Τουρκία; To NATO δεν είναι αυτό που δεν αναγνωρίζει σύνορα στο Αιγαίο; Η ενεργή εμπλοκή μας στους σχεδιασμούς του δεν είναι που μας βάζει στο στόχαστρο των αντιπάλων του; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι μεγάλο μέρος των δυνάμεων που βρίσκονται σήμερα στα σύνορα με τη Ρωσία έχουν προωθηθεί από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για να καταλάβει το βάθος της εμπλοκής.
Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Οι παραγωγικές δυνατότητες της εποχής είναι τεράστιες και ο πόλεμος μια μόνο πλευρά αυτών των σκοτωμένων δυνατοτήτων. Παίρνουμε θέση μέσα και από τη τέχνη αλλά όχι μόνο μέσα από αυτή. Καλούμε κάθε τίμιο άνθρωπο να παλέψει για τέχνη στην υπηρεσία του λαού. Πλευρά αυτής της προσπάθειας είναι και οι διεκδικήσεις για πρόσβαση και επαφή του λαού με την τέχνη και ειδικότερα την κοινωνικά χρήσιμη τέχνη. Γιατί δεν μπορεί η ευθύνη του δήμου στη συγκεκριμένη περίπτωση να μετατίθεται στις πλάτες των μελών του συλλόγου «Αθηνίων». Ζητήματα εξοπλισμού, συντήρησης και θέρμανσης του κτιρίου, αλλά και πρόσβασης του λαού στο χώρο είτε ως επισκέπτης αλλά κυρίως μέσα από τη δωρεάν συμμετοχή του στα εργαστήρια του συλλόγου πρέπει να βγουν στο προσκήνιο.
Όλα τα παραπάνω εξηγούν γιατί συνδιοργανώνουμε τη σημερινή έκθεση με την Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Κομοτηνής και τον Σύλλογο Γυναικών Ροδόπης. Συνδέουμε την τέχνη μας με όσους κρατάνε ψηλά τη σημαία του αγώνα και της διεκδίκησης. Διαλέγουμε στρατόπεδο στον πόλεμο των μεγάλων αφεντικών για ζωή στο ύψος των δυνατοτήτων της εποχής μας. Κόντρα σε ότι έχει σκοπό να χωρίσει ανθρώπους με κοινά συμφέροντα για να κρυφτεί ο πραγματικός αντίπαλος που και στις δύο χώρες είναι ταξικός.
Σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας και ελπίζουμε η προσπάθεια μας να αφήσει θετικό αποτύπωμα».
Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε και ο πρόεδρος της ΕΝΙΔΥΚ κ. Βαγγέλης Ευαγγελόπουλος ο οποίος εξήγησε τους λόγους για τους οποίους όπως τόνισε η έκθεση αυτή μας αφορά όλους.
«Ανεξαρτήτως πίστης σε Θεό, χρώματος, καταγωγής, πολιτισμού, τα προβλήματα των εργαζομένων είναι κοινά και στην Ροδόπη υπάρχουν εργαζόμενοι που μπορεί να πιστεύουν σε διαφορετικό Θεό, να έχουν άλλο χρώμα, άλλη καταγωγή, διαφορετικό πολιτισμό, ήθη και έθιμα, ωστόσο τα προβλήματα των εργαζομένων είναι κοινά. Δίνουμε το μήνυμα ότι Έλληνες, Τούρκοι, Βούλγαροι κ.ο.κ. εργαζόμενοι, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Αντιθέτως όλοι μαζί, μέσα από τις μαζικές διαδικασίες, μέσα από τον πολιτισμό και τους αγώνες μέσα στο κίνημα μπορούμε να διεκδικήσουμε πραγματικά για την κάλυψη των όσων έχουμε ανάγκη».
Την ομάδα FireArt εκπροσώπησε επίσης η κ. Κοφίνα, η οποία απευθυνόμενη προς τους παρευρισκομένους έδωσε το στίγμα της έκθεσης υπογραμμίζοντας πως αυτή κινείται πάνω σε τέσσερις άξονες, οι κύριοι εκ των οποίων είναι : τα δεινά που φέρνει ο πόλεμος, οι συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης στην καπιταλιστική ειρήνη, οι αιτίες του πολέμου, η ανάγκη του ξεσηκωμού και της επανάστασης. Να σημειωθεί πως ήταν προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί και η performance με τίτλο «Το κουτί» που αφορά στον σύγχρονο άνθρωπο και τη δύσκολη πραγματικότητα στην οποία ζει, ωστόσο αυτή μεταδόθηκε μαγνητοσκοπημένη λόγω ασθένειας του πρωταγωνιστή.
Η έκθεση θα είναι ανοιχτή στο κοινό Δευτέρα με Σάββατο 11:00 με 14:00 και επιπλέον τις Τρίτες, Πέμπτες και Παρασκευές 18:00 με 20:00.
Ραντεβού για ξεναγήσεις στο τηλέφωνο 6933197462.
Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες:
Χαρά Αμοιρίδου, Safiye Başar, Seda Boy, Νίκος Γαλαζούδης, Ευγένιος Γκάλκιν, Εμπρού Γιουσούφ, Fotokolekt, Αναστασία Καλτσή, Levent Karaoğlu, Γιώργος Κιτσούκης, Ömer Koçağ, Ανδριάννα Κουμεντάκου, Χρύσα Κοφίνα, Νεφέλη Κυριάκου, Ευπραξία Μπαντάζου, Δέσποινα Shekine Nainti, Αρχοντία Παπαγεωργίου, Γιάννης Πρώιος, Χαράλαμπος Τουμπέκης, Μάρκος Τραϊτοράκης και Νάσος Χαλκίδης.
