Γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο μας σχετικά με την συγκρότηση μιας διαχειριστικής επιτροπής η οποία στο εξής θα διαχειρίζεται τη γενικότερη λειτουργία του κτιρίου. Υποσχεθήκαμε ότι θα στείλουμε κάποια στοιχεία που αφορούν την προκλητική συμπεριφορά του Μέτιου ο οποίος ενεργώντας με καθαρά προσωπικά κίνητρα δημιούργησε ένα κατασκεύασμα το οποίο τεράστια απόσταση έχει από τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών.
Η Αναπτυξιακή Ροδόπης είναι μια εταιρεία που έχει ως κύριους μετόχους όλες τις δημοτικές αρχές του νομού οι οποίες εκλέγουν στο ΔΣ τους και τους εκπροσώπους τους. Σε παλιότερο σχόλιο μας επισημάναμε τη στρεβλή λειτουργία του κτιρίου από ομάδα ανθρώπων που λειτουργούσαν με μοναδικό σκοπό την προσωπική τους προβολή. Άλλοτε πιέζοντας για χρηματοδότηση και άλλοτε απειλώντας το κράτος και προτείναμε η συγκρότηση μιας επιτροπής να γίνει με δημόσια διαβούλευση αφού στην κοινωνία της Κομοτηνής υπάρχουν άριστοι καλλιτέχνες αλλά και συμπολίτες μας που ασχολούνται με τον πολιτισμό με θεαματικά αποτελέσματα.
Η δημοκρατική αυτή πρόταση φυσικά δεν έγινε αποδεκτή από τον πρόεδρο της Αναπτυξιακής Μέτιο που επέβαλε τις επιλογές του. Όμως η συμπεριφορά του αλλά και η χαλαρή αντίσταση από τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ έφεραν το γνωστό αποτέλεσμα. Ο Μέτιος είπε ψέματα σε δύο περιπτώσεις και είναι απορίας άξιο πως ένα πολιτικό πρόσωπο ακολουθεί παρόμοιες τακτικές. Θα θέλαμε να γνωρίσουμε τις απόψεις του Περιφερειάρχη Γιώργου Παυλίδη για την τακτική που ακολουθεί ο συνεργάτης του.
Η επιστολή προς τον Χρήστο Μέτιο
Πως χαρακτηρίζονται αυτοί που βιάζουν την ιστορία και για προσωπικούς και άλλους ύποπτους λόγους ανατρέπουν αποφάσεις οργάνων, καταργούν σύμβολα και ονόματα τα οποία καθιερώθηκαν με συλλογικές αποφάσεις;
Πως χαρακτηρίζονται αυτοί που για τους ίδιους λόγους αλλά και για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης διαδίδουν στη κοινωνία ψεύτικες ειδήσεις;
Είναι περίεργο στους πολίτες πως επελέγησαν μασόνοι και αξιότιμες κυρίες της παραμασονικής οργάνωσης «Αδελφές της Πηνελόπης» στη διαχειριστική επιτροπή του Πολιτιστικού και Συνεδριακού Κέντρου «Μελίνα Μερκούρη».
Με ποιες εμπειρίες και προηγούμενη δραστηριότητα επελέγησαν ενώ φαίνεται ότι μοναδικός σκοπός δεν είναι άλλος από την δημιουργία προσωπικού – φιλικού περίγυρου για προσωπικούς λόγους με το βλέμμα στο μέλλον. Χαρακτηρίζεται ο κ. Βακιάνης ως πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων «Μεγάρου Μουσικής». Επειδή πιθανόν να μην παρακολουθούσατε τις πολιτικές εξελίξεις και να ζούσατε μακράν της Κομοτηνής καλό είναι να μάθετε την ιστορία του κέντρου το οποίο χρηματοδότησε ως υπουργός πολιτισμού ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Πουθενά δεν αναγράφεται η λέξη «Μέγαρο Μουσικής» που είναι ένα εφεύρημα των μασόνων της Ροδόπης. Γιατί λοιπόν αυτή η παραχάραξη της ιστορίας;
Είναι δυνατόν, ηθικό και δίκαιο κάθε φορά να ανατρέπονται ονόματα που τέθηκαν με συλλογικές αποφάσεις σε δρόμους, πλατείες, ιδρύματα επειδή κάποιοι ανιστόρητοι θέλουν να αμαυρώσουν την ιστορία;
Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να φανταστεί ότι μπορεί να αλλάξει η ονομασία των οδών Βασιλέως Παύλου και Βασ. Γεωργίου αφού δεν έχουμε βασιλεία στη χώρα όπως και τα ονόματα επιφανών πολιτών που διέπρεψαν με το πολιτικό τους έργο;
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι Σύλλογος Φίλων «Μεγάρου Μουσικής» δεν υπάρχει και κακώς αναφέρεται ο φίλος σας με την ιδιότητα αυτή. Τελειώνοντας αναφέρονται παρακάτω οι ιστορικές αλήθειες αλλά και τα ψέματα που κατά καιρούς ειπώθηκαν μέσα στη κοινωνία της Κομοτηνής αλλά και αντίγραφο του καταστατικού με την πραγματική ονομασία. Γιατί λοιπόν τόσα ψέματα και πως χαρακτηρίζεται αυτός που τα διοχετεύει; Φυσικά πιστεύουμε ότι ο πολιτικός πολιτισμός επιβάλει την αποκατάσταση της αλήθειας.
Ψέματα και αλήθειες για το «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ»
(Του Γιάννη Σωτηριάδη)
Μετά το «μίζερο διάγγελμα» του ονειροπόλου κ. Κεφαλίδη περί του Πολιτιστικού Κέντρου Μελίνα Μερκούρη και του δήθεν οράματός του, της σύλληψης της ιδέας αναγκαιότητας Πολιτιστικής Στέγης στην Κομοτηνή, για την μη παραποίηση της ιστορίας παραθέτω την αληθινή ιστορία του γιατί την βίωσα ως αιρετός Νομαρχιακός Σύμβουλος.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 μετά από πολύωρες συζητήσεις (διαβούλευση σήμερα) με στόχο την πολιτιστική ανέλιξη των κατοίκων της περιοχής αποφασίστηκε από το Νομαρχιακό Συμβούλιο ομόφωνα η ανέγερση του Πολιτιστικού Κέντρου στη θέση που σήμερα είναι ο χώρος στάθμευσης του δήμου. Λήφθηκε η απόφαση να προκηρυχτεί η μελέτη με υπάρχουσα πίστωση 5 εκ. δραχμών, η οποία εξασφαλίσθηκε από το αποθεματικό της Νομαρχίας -το οποίο ήταν από το 1/1000 των ετήσιων πιστώσεων. Η αείμνηστη υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη όταν πληροφορήθηκε την πρωτοβουλία του Ν.Σ. Ροδόπης ανέλαβε με το υπουργείο Πολιτισμού να χρηματοδοτήσει τη μελέτη και στη συνέχεια την ανέγερσή του. Και οι δύο διαγωνισμοί μελέτης και ανέγερσης προκηρύχθηκαν με τον τίτλο «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ».
Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, που θήτευσε και ως υπουργός Πολιτισμού δεν αμφισβήτησε τον τίτλο του έργου, που εξέφραζε την ευγνωμοσύνη του Ν.Σ. Ροδόπης και του λαού της Θράκης στην Υπουργό για την καθοριστική της συμβολή. Και όμως μια παρέα (ο «πατήρ», ο «υιός» και οι λοιποί «αδελφοί») δήθεν πολιτισμένων αγνόησαν την απόφαση του ΝΣ Ροδόπης και τη σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Πολιτισμού. Οι «άσχετοι» δεν γνωρίζουν ότι αποφάσεις συμβουλίων ακυρώνονται με απόφαση του ιδίου συμβουλίου ή του αρμόδιου υπουργείου.
Η όλη αλλαγή έγινε κατόπιν συσκέψεων μελών της παρέας στην έδρα της Αναπτυξιακής. Για να επιτύχουν τον σκοπό τους και να διαχειριστούν όπως αυτοί «προγραμμάτισαν» το «διαμάντι του πολιτισμού τους» κυριολεκτικά απομάκρυναν αναγνωρισμένα στελέχη της δημόσιας διοίκησης (με τη σύμφωνη γνώμη του ΔΣ της εταιρείας) γιατί με τον τρόπο που θα λειτουργούσε το «διαμάντι του Περιούσιου Λαού του Ισραήλ» θα διαφωνούσαν.
Από έγγραφο του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών της 27/04/2009 (Τροποποίηση 0 Φορέας Περιφέρεια ΑΜ – Θ, διαπιστώνεται ότι το Πολιτιστικό Κέντρο Κομοτηνής χρηματοδοτείται με 50 χιλιάδες ευρώ με την ονομασία του έργου «ΜΕΛΕΤΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ.
Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας. Η Μελίνα Μερκούρη δεν αμφισβητήθηκε ούτε από την Κεντρική Εξουσία ούτε από την παγκόσμια κοινωνία. εκτός από τους «συμπλεγματικούς» αναρμόδιους.
Το φλέγον ερώτημα της σήμερον ημέρας είναι: Θα ανοίξουμε σαν κοινωνία τον δρόμο, μέσα μας κυρίως, για έναν πολιτισμό χωρίς ανταγωνισμό και χωρίς διχασμούς ή θα ανέλθουμε στην πυρά μαζί με το πτώμα του πατρός διχαστικού ανταγωνισμού γνωστού και ως «πολιτιστικού» πολέμου;
Υποστηρίζεται σ’ αυτές τις γραμμές ότι το τοπικό εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα, που επικράτησε στη Ροδόπη τα τελευταία χρόνια και που ουδείς το αμφισβητεί, είναι ήδη αχρηστεμένο, είναι μια παρένθεση της πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας, τα παραδείγματα πολλά τα τελευταία πέντε δίσεκτα χρόνια.
Η ανάγκη επιβολής ενός δήθεν ανώτερου «πολιτισμού» σε άλλους κατώτερους ή κακούς «πολιτισμούς» απομένει μοναδική διέξοδος για την «προσωρινή» εξουσία τους, αλλά είναι στην πραγματικότητα μια μοιραία παγίδα. Στον χώρο του πολιτισμού, όπου τα υλικά πράγματα και οι σχέσεις ανάγονται σε συμβολισμούς, δεν χωράει ανταγωνισμός και χωρίς αυτόν δεν υπάρχει και εξουσία Ο πολιτισμός του ανταγωνισμού και των διχασμών τελείωσε.
Και κάτι επίσης σημαντικό. Το Νομαρχιακό Συμβούλιο με την απόφασή του να δημιουργήσει πολιτιστική υποδομή αλλά και το Υπουργείο Πολιτισμού δια της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη ικανοποιούσε τις ανάγκες όλου του πληθυσμού της Περιφέρειας ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ. Με τον τρόπο όμως που η «παρέα των εκλεκτών» διαχειρίστηκε το όλο θέμα αποκλείει μεγάλο μέρος των κατοίκων, απομονώνει μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες και απευθύνεται σε λίγους «ομόδοξους». Οι Ευρωμουσουλμάνοι της Θράκης «αποκλείσθηκαν» από τα πολιτιστικά δρώμενα.
