Πάει και αυτή η χρονιά, πέρασε στην ιστορία και δεν άφησε και τις ομορφότερες εντυπώσεις, μεγαλώσαμε όλοι κατά ένα χρόνο αν και αυτό είναι ίσως το λιγότερο κακό που μας συνέβη.
Αλήθεια γιατί αλλάζει η χρονιά; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτό; Από την αρχαιότητα υπήρχε η ανάγκη της μέτρησης του χρόνου. Το ηλιακό ημερολόγιο που επικράτησε έχει ως βάση του το τροπικό έτος των 365,24219879 ημερών. Πρώτοι οι Σουμέριοι συνέταξαν ημερολόγιο με ορισμένο αριθμό ημερών βασισμένο στις φάσεις της Σελήνης. Το έτος τους, ήταν σεληνιακό με 12 μήνες των 29,5 ημερών ο καθένας. Μήνας είναι το χρονικό διάστημα που απαιτείται, για να κάνει η Σελήνη μια πλήρη περιφορά γύρω από τον πλανήτη μας. Ο χρόνος που απαιτείται για να ολοκληρωθεί ένας σεληνιακός κύκλος είναι πάντοτε 29,5 ηλιακά ημερονύκτια.
Αν γεννιόταν σήμερα η ανάγκη της μέτρησης του χρόνου και κατ’ επέκταση της αλλαγής χρονιάς θα γινόταν μάλλον για λόγους ψυχολογίας του καταναλωτή, πωλήσεων, και marketing γενικότερα. Έτσι και αλλιώς η δημιουργία αναγκών και προσδοκιών είναι το ψωμί των ειδημόνων της σύγχρονης αυτής επιστήμης.
Κάθε φορά που ξεκινάει κάτι καινούριο, όσο δύσκολο και να φαίνεται, επικρατεί η αισιοδοξία. Είναι σαν να παίζει η εθνική μας ποδόσφαιρο με την Βραζιλία και στα πρώτα λεπτά, ακόμη και οι ποιο απαισιόδοξοι αναρωτιόμαστε μέσα μας «λες να γίνει κανένα θαύμα;» ή «αν παίξουμε καλά ίσως να τα καταφέρουμε». Βέβαια το πιθανότερο είναι να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα σύντομα, αλλά η προσδοκία για κάτι καλό που μπορεί να μας συμβεί είναι ανθρώπινη ανάγκη και μάλιστα από αυτές που δεν χρειάζονται κάποιο εξωτερικό ερέθισμα για να δημιουργηθεί, υπάρχει μέσα μας.
Είναι απολύτως φυσιολογικό λοιπόν να ξεκινά το καινούριο έτος με αισιοδοξία και να αφήνουμε το παλιό 2013 στα χέρια της ιστορίας. Στο 2013 χώρεσαν πολλά πράγματα. Πάρθηκαν τόσες σκληρές πολιτικές αποφάσεις εναντίον του Ελληνικού λαού που δε χωράνε παρά μόνο σε ένα κείμενο μεγέθους μνημονίου. Καταλύθηκαν δικαιώματα που είχαν αποκτηθεί σε βάθος πολλών χρόνων και οι πολίτες αντιμετωπίστηκαν τόσο οριζόντια, όσο μόνο σε συνθήκες πολέμου έχουν αναφερθεί. Γράφω για συνθήκες πολέμου, αλλά στον πόλεμο τουλάχιστον υπάρχουν δύο αντίπαλοι που αναμετρώνται. Στην περίπτωση μας βλέπω μια μονόπλευρη επίθεση μέτρων από την κεντρική κυβέρνηση και μια παθητική στάση από όλους μας.
Το κακό με την καινούρια χρονιά είναι ότι δεν μηδενίζει αλλά ξεκινά από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη, στην πραγματικότητα δηλαδή αποτελεί τη συνέχεια της. Τώρα θα μου πεις τόσο κακό είναι αυτό; Το κακό σύντροφε είναι ότι τα φαντάσματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής είναι Duracell και συνεχίζουν να προσπαθούν να μας σώσουν. Να θυμηθούμε εδώ ποιοι έχουν επιλεγεί από εμάς ως σωτήρες μεταρρυθμιστές :
- Ο Μιχάλης, ο τρελός οδηγός από την Μαλαισία, ήταν υπουργός για χρόνια (ευτυχώς αυτός μας άφησε αλλά τον αναφέρω γιατί είναι επίκαιρος).
- Ο Γιαννάκης των οικονομικών, που είναι πρώτα τραπεζίτης και μετά πολιτικός, και που σύμφωνα με τελευταίες του δηλώσεις δεν ρίχνει το φόρο πετρελαίου για να μην επωφεληθούν οι έχοντες θερμαινόμενες πισίνες.
- Ο Μπουμπούκος Άδωνης, ξέρετε τώρα ο σύζυγος της Ευγενίας Μπετόβεν, ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός πωλητής βιβλίων στα Βαλκάνια και προσφάτως ο τελευταίος μεταρρυθμιστής του συστήματος Υγείας (τελευταίος γιατί όταν τελειώσει δεν θα υπάρχει πια σύστημα Υγείας), δήλωσε ότι ο αρχηγός Αντώνης είναι ο χειρότερος πολιτικός που έχει γνωρίσει και φώναζε με μανία να μην του πάρουν τη δόξα των απολύσεων.
- Ό μεγάλος Μπένι, ο Βαγγέλης ο αρχηγός του Κινήματος που κατά δήλωση του από τότε που μπήκε στην πολιτική χάνει συστηματικά, που δυστυχώς δεν θα αξιωθώ να τον δω Πρωθυπουργό ποτέ, συγκυβερνά με 4%. Με το στικάκι της λίστας που δεν το είχε αυτός και μετά βρέθηκε στο συρτάρι του δε μας είπε τι γίνεται ο κατά κοινή ομολογία μέγας ρήτορας.
Θα μπορούσαμε να γράφουμε μέρες ολόκληρες για καθέναν από αυτούς πόσο μάλλον για όλους τους υπόλοιπους σωτήρες, αλλά με αυτό δε βγαίνει τίποτα. Το αποτέλεσμα της πολιτικής που έχουν επιλέξει να εφαρμόσουν έχει εξαιρετικά αρνητικά αποτελέσματα για όλους μας (για να μην πω καμιά χειρότερη κουβέντα) και όπως έχουμε πει πολλές φορές ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ.
Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τις δηλώσεις τους θα δούμε ότι μιλούν σαν να απευθύνονται σε κοινό ηλιθίων. Ο Αριστοτέλης πριν από 2500 χρόνια περίπου είχε πει ότι «δεν έχει σημασία ούτε τι λες ούτε πως το λες, σημασία έχει ποιος είσαι».
Νομίζω πως το κλειδί και η απάντηση στην επιλογή των προσώπων που θα μας εκπροσωπούν είναι το ποιος είσαι. Πρέπει να βλέπουμε ποιον έχουμε απέναντι μας, ποια είναι η ιστορία του και τι έχει κάνει στη ζωή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να βελτιώσουμε τη ζωή μας δεδομένου ότι μαγικές λύσεις δεν βρίσκονται πουθενά.
Για να ατενίσουμε με περισσότερη αισιοδοξία το μέλλον και την κάθε καινούρια χρονιά που θα έρθει, πρέπει να κρίνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους εκπροσώπους μας στην πολιτική σκηνή και για να γίνει αυτό πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε καλύτεροι. Καλύτεροι στη δουλειά μας. Καλύτεροι με την οικογένεια μας. Καλύτεροι γενικά με τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.
Λάζαρος Nικολάου
[email protected]
