Το εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα του νόμου περί ευθύνης υπουργών και της ανάγκης για αλλαγές στο άρθρο 86 του Συντάγματος, έθεσε σε προτεραιότητα ο Βουλευτής Ροδόπης, Ευριπίδης Στυλιανίδης, κατά την ομιλία του στην εκδήλωση του «Κύκλου Ιδεών».
Αναγνωρίζοντας τη δυσπιστία μέρους της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα, ο κ. Στυλιανίδης τόνισε ότι η επερχόμενη αναθεώρηση αποτελεί την ευκαιρία για μια «γενναία» θεσμική παρέμβαση, με στόχο την ενίσχυση του ρόλου της τακτικής δικαιοσύνης στη διαδικασία. Παράλληλα, σημείωσε ότι η έναρξη της διαδικασίας από τον Πρωθυπουργό αποτελεί προσκλητήριο προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις ώστε το Σύνταγμα να εναρμονιστεί με τις ραγδαίες εξελίξεις, χωρίς όμως να αλλοιωθεί ο «σκληρός αξιακός πυρήνας» του κράτους.
Ισορροπία ανάμεσα στη λογοδοσία και την «ασπίδα»
«Έχουμε χρέος να ισορροπήσουμε», σημείωσε ο Ροδοπίτης πολιτικός, εξηγώντας ότι από τη μία πλευρά πρέπει να παταχθεί η «αλαζονεία της εξουσίας» και η αίσθηση ατιμωρησίας που στρέφει τους πολίτες στα άκρα, και από την άλλη να διασφαλιστεί ότι οι υπουργοί δεν θα γίνονται θύματα εξοντωτικών διώξεων από συμφέροντα της διαπλοκής.
Επιπλέον, ο κ. Στυλιανίδης σημείωσε ότι ενώ πρέπει να ενισχυθεί η δικαστική παρέμβαση, δεν πρέπει να ακυρωθεί πλήρως η «ασπίδα» του Κοινοβουλίου, καθώς ο υπουργός που λαμβάνει δύσκολες αποφάσεις είναι συχνά ο πλέον εκτεθειμένος σε δικαστικές περιπέτειες. Στο ίδιο πλαίσιο, υπεραμύνθηκε της ανάγκης για ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων (άρθρο 16), ώστε η Ελλάδα να πάψει να αποτελεί «νησίδα εκπαιδευτικής απομόνωσης».
Κλείνοντας, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης απηύθυνε έκκληση για συναίνεση, τονίζοντας ότι ο στόχος είναι ένας καταστατικός χάρτης με το βλέμμα στραμμένο στις επόμενες γενιές.
Η δήλωση του Ευριπίδη Στυλιανίδη για το άρθρο 86:
«Σαφώς το άρθρο 86 πρέπει να επαναξιολογηθεί. Εδώ έχουμε χρέος να ισορροπήσουμε: από τη μία πλευρά απέναντι στην απόλυτη ατιμωρησία πολιτικών που μπορεί να γεννήσει την αλαζονεία της εξουσίας και την απέχθεια των πολιτών για τα κοινά… και από την άλλη στην απόλυτη τιμωρητικότητα που μπορεί εύκολα να μας εκτρέψει στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. […] Είναι σαφές ότι πρέπει να ενισχυθεί ο ρόλος της δικαστικής εξουσίας, αυτό δεν σημαίνει όμως απαραίτητα ότι πρέπει να ακυρωθεί πλήρως η ασπίδα του Κοινοβουλίου».
